20 Απρίλιος 2014
e-fungus.gr
Διαβάστε:
Μια μεγαλειώδης πράξη ελέους » Μεγάλο πλήθος είχε συγκεντρωθεί σε μια πλατεία της πόλης Royan του Ιράν για να παρακολουθήσει άλλη μια δημόσια εκτέλεση δι' απαγχωνισμού, ενός 27χρονου άντρα που στα 20 του χρόνια μαχαίρωσε και σκότωσε έναν άλλον νεαρό τον 18χρονο Abdollah Hosseinzadeh, κατά τη διάρκεια ενός νεανικού καυγά. Ο νόμος της Sharia ο οποίος επιβάλλεται στο Ιράν, επιτάσσει τη θανατική καταδίκη των δολοφόνων και μια προφορική εφαρμογή του επιτρέπει στους γονείς του θύματος να συμμετέχουν με κάποιο τρόπο, είτε περνώντας τη θηλειά στο λαιμό του καταδικασμένου, είτε κλωτσώντας το σκαμνί κάτω από τα πόδια του, παίρνοντας έτσι ένα είδος εκδίκησης. Ετσι και στην περίπτωση του Balal του άνδρα που δολοφόνησε τον νεαρό Abdollah, στήθηκε το ικρίωμα και οδηγήθηκε με καλυμμένα τα μάτια και δεμένος πισθάγωνα στην αγχόνη. Καθ όλη τη διάρκεια της μεταφοράς του, δεν έπαψε να φωνάζει και να ζητά χάρη για τη ζωή του. Ανάμεσα στο πλήθος σε ημιλιπόθυμη κατάσταση η μητέρα του και άλλοι συγγενείς του. Και τότε, την ύστατη στιγμή μια εκπληκτική πράξη ελέους συνέβη: Ενώ η θηλειά ήταν περασμένη στο λαιμό τού δράστη και όλοι περίμεναν από τους γονείς του θύματος να κλωτσήσουν το σκαμνί κάτω από τα πόδια του, η μητέρα του θύματος, κλαίγοντας, χαστουκίζει τον δράστη δυνατά στο πρόσωπο και του δίνει χάρη! Κάτι που ο νόμος της Σαρία επιτρέπει στους γονείς του θύματος! Οι σκηνές που ακολούθησαν ήταν συγκλονιστικές. Ο πατέρας του θύματος, έβγαλε συμβολικά τη θηλειά από το λαιμό του δολοφόνου του γιου του. Αργότερα δήλωσε ότι η γυναίκα του άλλαξε τη γνώμη της κι έδωσε χάρη, επειδή είχε δει τον γιο τους στον ύπνο της και τη διαβεβαίωσε ότι είναι καλά και βρίσκεται σε πολύ καλή θέση αποτρέποντάς την από το να πάρουν εκδίκηση για το χαμό του. Αξιοσημείωτο είναι ότι έχουν χάσει άλλον έναν γιο στην ηλικία των 11 ετώ από τροχαίο δυστύχημα. Η μητέρα του δράστη έτρεξε και αγκάλιασε τη μητέρα του δολοφονημένου κλαίγοντας και οι δύο γοερά μη ξέροντας πως να την ευχαριστήσει. Το Ιράν, συγκατελέγεται μαζί με την Κίνα στις δύο χώρες που ευθύνονται για τις περισσότερες εκτελέσεις στον κόσμο. 370 επίσημες εκτελέσεις έχουν πιστοποιηθεί από τις Ιρανικές αρχές το 2013 όμως εικάζεται οτι ο αριθμός είναι υπερδιπλάσιος σύμφωνα με την Διεθνή Αμνηστία. Το Ιράν έχει επικριθεί έντονα όχι μόνο λόγω της σκληρότητας της θανατικής ποινής, αλλά και γιατί οι δημόσιες εκτελέσεις αποτελούν μια απάνθρωπη και εξευτελιστική τιμωρία χωρίς ανάλογο αποτρεπτικό αντίκτυπο στο κοινό, όπου συχνά ανάμεσά του υπάρχουν και μικρά παιδιά που παρακολουθούν, γεγονός που στιγματίζει για πάντα τις ψυχές τους και διαιωνίζει μια κουλτούρα αποδοχής της βίας. Σχετικά με το γεγονός της απόδοσης χάρης, λέγεται από άλλες πηγές ότι ήταν το αποτέλεσμα πολυετούς μεσολάβησης διάφορων ανθρωπιστικών οργανώσεων και ακτιβιστών προκειμένου να πεισθούν οι γονείς και να μην προβούν σε εκδίκηση. Σε άλλα σημεία αναφέρεται ότι υπήρξε και κάποιο χρηματικό ποσό το οποίο ελήφθη σαν αποζημίωση από την οικογένεια του θύματος. Οπως και να έχει το πράγμα, η συγκεκριμένη πράξη απαιτεί μεγάλο ψυχικό απόθεμα και έχει ιδιαίτερη αξία, δεδομένου ότι συνέβη σε μια περιοχή όπου οι νόμοι είναι ιδιαίτερα σκληροί και πολλές φορές απάνθρωποι και οι άνθρωποι συνηθισμένοι να εκτίθενται στην επιβολή τέτοιων τιμωριών και θεαμάτων. θεωρούμε επίσης, ότι θα έχει έναν τεράστιο θετικό αντίκτυπο σε όλον τον κόσμο μια και έγινε δημόσια. Χαρακτηριστικό είναι ότι το μεγάλο πλήθος που παρακολουθούσε ξέσπασε σε ζητωκραυγές και δάκρυα ενώ έκλαιγαν ακόμη και οι φύλακες και οι δήμιοι. Info: Πληροφορίες για το άρθρο μας πήραμε από: Daily Mail (http://www.dailymail.co.uk/news/article-2606696/Incredible-moment-Iranian-killer-spared-execution-victims-parents.html), The Guardian (http://www.theguardian.com/world/2014/apr/16/iran-parents-halt-killer-execution), Le Monde (http://keyhani.blog.lemonde.fr/2014/04/16/un-condamne-a-mort-iranien-gracie-a-la-derniere-seconde/) Φωτογραφίες του: Arash Khamooshi - Iranian Students' News Agency - ISNA www.e-fungus.gr Πέμπτη, 17 Απρίλιος 2014 18:14
Στην πριβέ παρέλαση, έπρεπε να μην πάτε. »  Επιστολή προς τη Μαθητιώσα Νεολαία: Στην πριβέ παρέλαση, έπρεπε να μην πάτε. Επρεπε να δώσετε αλλού ραντεβού με τους γονείς και τους φίλους σας, έξω από ένα μουσείο, έξω από ένα κοιμητήριο, να κάνετε παρέλαση τιμώντας την ιστορία και τους νεκρούς και παράλληλα να σας καμαρώσουν οι ζωντανοί. Να πάρουν κουράγιο από τα νιάτα, να πάρουν κουράγιο ΓΙΑ τα νιάτα. Και το καλύτερο από όλα; Να έμεναν σαν τα ξυλάγγουρα μόνοι κι έρημοι πάνω στις εξέδρες, προστατευμένοι από το τίποτα, οι "επίσημοι". Ενεοί. Χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν. Σκέφτομαι και γελάω, το πόσην ώρα θα κοίταγαν δεξιά κι αριστερά περιμένοντας να ξεκινήσει η παρέλαση. Κορδωμένοι στην αρχή, και ξεφουσκώνοντας σταδιακά, μέχρι που την αναμονή θα διαδεχόταν ο τρόμος... Γιατί δεν εμφανίζεται κανείς; Τι να συμβαίνει άραγε; Τι μας ετοιμάζουν; Και μετά ο πανικός. Κρύος ιδρώτας. Από που θα φύγουμε; Κάτι πολύ κακό θα συμβεί να δεις... Που είναι η φρουρά; Εχουμε άραγε αρκετή προστασία; Εχουμε σχέδιο έκτακτης ανάγκης; Ενός λεπτού σιγή. Κι ύστερα ποδοβολητά. Οχι, δεν θα είναι η παρέλαση. Θα είναι οι ίδιοι, που θα τρέχουν άτακτα να βρουν τις λιμουζίνες για να την κάνουν. Κι αν υπάρχει Θεός, κάποιος να τα κινηματογραφεί όλα αυτά. Και να έχουμε το πρώτο αστείο βίντεο της Ιστορίας, “πως έπεσε μόνη της η Κυβέρνηση από το φόβο της.” Δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη τιμωρία από την τέλεια περιφρόνηση. Αν εσείς κι οι γονείς σας το σκεφτείτε καλά, φτάνει μόνο να τους γυρίσουμε τις πλάτες μας. Οχι μόνο στις παρελάσεις. Παντού. Να τους δείξουμε ότι η ζωή μας συνεχίζεται κι αυτοί είναι απέξω. Σαν να μην υπάρχουν. Μέχρι να το πιστέψουν κι οι ίδιοι και να εξαφανιστούν. Ισως τότε να κερδίσουμε το πρώτο “Μπράβο” με το σπαθί μας, από εκείνουν που έπεσαν “τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι”. Υ.Γ. Θα ακούσετε και κάποιες απόψεις, ότι οι παρελάσεις είναι ένα φασιστικό κατάλοιπο και ότι κανένας άλλος δεν παρελαύνει στην Ευρώπη. Παρελάσεις όμως και πομπές στην Ελλάδα γίνονταν πάντα. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Είτε προς τιμήν των θεών είτε προς τιμήν των ηρώων, είτε για να τονώσουν το ηθικό του λαού (θρίαμβοι). Ποτέ προς τιμήν των “επισήμων” όμως... Με αγάπη, μια μαμά.Αννυ Λιγνού www.e-fungus.gr Δευτέρα, 24 Μάρτιος 2014 19:22
Γράμμα από μια γυναίκα Ρομά »  Τροφή για σκέψη το παρακάτω γράμμα: Γράμμα από μια γυναίκα Ρομά Γνωρίσαμε τη Φανή, η οποία θέλησε να μιλήσει για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες Ρομά. Αρχικά της προτείναμε να της πάρουμε συνέντευξη και μας απάντησε “κι αν εσείς δε με ρωτήσετε αυτά που έχω σκοπό να πω;”. Προτίμησε λοιπόν να γράψει μόνη της ένα κείμενο και μας φάνηκε εξαιρετική η ιδέα. _____________________________________________________________ Το όνομα μου είναι Φανή και είμαι μια γυναίκα Ρομά. Η περίπτωση μου είναι μάλλον εξαίρεση, γιατί είχα την τύχη να τελειώσω το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας, να μάθω οδήγηση, ακόμα και λίγα Αγγλικά, κάτι που οι περισσότερες γυναίκες Ρομά δεν έχουν την ευκαιρία να πετύχουν στη ζωή τους. Υπάρχουν πολλές καταστάσεις που περιορίζουν τις επιλογές μας και που μας καταπιέζουν. Πολλές φορές με ρωτάνε αν οι Τσιγγάνες θεωρούνται κατώτερες από τους άντρες τους και αν καταπιεζόμαστε από την κουλτούρα ή τον τρόπο ζωής μας. Αυτό με κάνει να σκέφτομαι: άραγε οι μη Τσιγγάνες έχουν πλήρη ελευθερία στο τι θα κάνουν στη ζωή τους ή στον τρόπο που σκέφτονται; Προσωπικά πιστεύω ότι υπάρχουν πράγματα και συνήθειες που μας καταπιέζουν, αλλά είναι δική μας υπόθεση να δούμε ποια είναι αυτά και πώς μπορούμε να τα αλλάξουμε. Όμως δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα γίνει αυτό, αν δεν αλλάξουν πρώτα οι βασικές συνθήκες της ζωής μας. Όποιοι πιστεύουν ότι για τα προβλήματα μας ευθύνεται η κουλτούρα μας, δε βλέπουν ή δε θέλουν να δουν ότι υπάρχει κάτι που λέγεται κοινωνικός αποκλεισμός. Το ότι στην περιοχή που μένουμε δεν περνάει ούτε λεωφορείο για το κέντρο της πόλης και πρέπει να περπατήσω μιάμιση ώρα αν χρειαστεί να πάω τα παιδιά μου στο νοσοκομείο, είναι αποτέλεσμα της κουλτούρας μου ή του κοινωνικού αποκλεισμού; Επίσημα το κράτος λέει ότι προσπαθεί να «μας βοηθήσει» μέσα από διάφορα προγράμματα όπου μας μαθαίνουν γράμματα ή μας βοηθάνε να βρούμε δουλειά. Αυτό λέγεται “κοινωνική ένταξη”, αλλά είναι κάτι που ο καθένας καταλαβαίνει με πολύ διαφορετικό τρόπο. Στην πραγματικότητα, δε θα έπρεπε η προετοιμασία να αφορά και τις δύο πλευρές; δηλαδή αυτήν που ετοιμάζεται να ενταχθεί και αυτήν που θα υποδεχτεί την άλλη; Όμως εγώ νιώθω σα να μας λένε ότι όλη η προσπάθεια πρέπει να είναι δική μας, ότι πέφτει όλο το βάρος αποκλειστικά σε εμάς, σα να πρέπει εμείς να αποδείξουμε πρώτα ότι “το αξίζουμε” και μετά να μας αποδεχτεί η κοινωνία. Για παράδειγμα, γιατί να μην έχω το δικαίωμα να με προσλάβουν σε μια δουλειά με τις τσιγγάνικες φούστες μου, χωρίς να πρέπει να τις αλλάξω; Είναι σα να υπάρχει ένας κρυφός εκβιασμός: “σε δέχομαι μόνο αν καταφέρεις να μου μοιάσεις”. Μπροστά σε αυτό, νομίζω ότι εμείς έχουμε μόνο δύο επιλογές: ή να “κλειστούμε στον εαυτό μας” για να μπορέσουμε να διατηρήσουμε την ταυτότητά μας ή να αντιγράψουμε κάποιες ξένες για μας συμπεριφορές. Το πρώτο σημαίνει ότι θα συνεχίσουμε να ζούμε στο περιθώριο και το δεύτερο ότι θα εξαφανιστεί η κουλτούρα μας. Αλλά ακόμα κι αν κάνουμε μερικά βήματα προς την ένταξη, πού ακριβώς θα ενταχθούμε; Στις κατώτερες κοινωνικές ομάδες. Όταν δεν απασχολούνται στο εμπόριο με την οικογένεια τους, ποιες δουλειές κάνουν οι γυναίκες Ρομά; Ή είναι άνεργες ή κάνουν τις χειρότερες δουλειές και με το μικρότερο μισθό. Γιατί; Σίγουρα επειδή πολλές είμαστε αγράμματες, άρα τι επιλογές έχουμε; Στην καθαριότητα, σε λαϊκή, σε κουζίνα. Μας λείπουν οι γνώσεις, “τα εφόδια”, όπως λένε και αυτό ισχύει μέχρι κάποιο σημείο, όμως η άλλη μισή αλήθεια είναι ότι η διαφορετική κουλτούρα μας είναι σαν δικαιολογία για την εκμετάλλευση μας. Θα μπορούσαμε, ας πούμε, να δουλεύουμε προσέχοντας παιδιά, αυτό είναι κάτι που γνωρίζουμε καλά, μιας και έχουμε μεγαλώσει πολλά δικά μας, ποιος όμως θα έπαιρνε μια Τσιγγάνα για να μεγαλώσει το παιδί του; Θα ήθελα επίσης να πω ότι ο ρατσισμός δεν ξεκινάει από τους απλούς ανθρώπους, αλλά προέρχεται από το ίδιο το κράτος, και εμείς αυτό το βιώνουμε καθημερινά: από την Αστυνομία, τις υπηρεσίες, την τηλεόραση που επαναλαμβάνει ότι “οι Τσιγγάνοι αρπάζουν παιδιά”. Αλλά νομίζω και ότι ο καθένας έχει ευθύνη: ο υπάλληλος του ΙΚΑ που θα μας μιλήσει άσχημα, κάποιοι διευθυντές σχολείων που λένε “μέχρι 5 τσιγγανόπουλα σε ένα τμήμα μπορώ να δεχτώ”, λες και είναι δικό τους το σχολείο, κάποιοι γονείς που ζητάνε να τους δείξουμε βιβλιάρια ότι τα παιδιά μας έχουν κάνει εμβόλια, ενώ δε θα ζητούσαν κάτι τέτοιο από τα παιδιά μη Ρομά. Οι ίδιοι γονείς που λένε ότι δε στέλνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο, ενοχλούνται αν το παιδί τους καθίσει στο διπλανό θρανίο με ένα τσιγγανόπουλο. Οι ίδιοι που μας κατηγορούν ότι δε θέλουμε “να γίνουμε άνθρωποι”, θέλουν να είμαστε στο περιθώριο. Αν πάμε σε μια ταβέρνα ή σε μία καφετέρια όπως όλοι οι άνθρωποι, το πιο πιθανό είναι ότι θα έρθει ο ιδιοκτήτης και θα μας διώξει όχι για κάτι που κάναμε, αλλά γι’ αυτό που είμαστε. Και το πιο πιθανό, επίσης, είναι ότι κανένας πελάτης από τα διπλανά τραπέζια δε θα μας υποστηρίξει. Δεν είναι όλοι ίδιοι, ευτυχώς. Καλοί άνθρωποι και κακοί υπάρχουν παντού, τίμιοι ή ανέντιμοι, όμως νιώθω ότι εμάς μας κρίνουν πιο αυστηρά, δε μας επιτρέπεται ούτε ένα λάθος: αν εγώ κάνω μια ζημιά στη δουλειά μου, θα πούνε “τσιγγάνα είναι, τι περιμένεις;”, θα το συνδέσουν με την κουλτούρα μου. Και αν χαθεί κάποιο αντικείμενο, θα είμαι η πρώτη που θα κατηγορηθώ ότι το έκλεψα. Πολλές γνωστές μου μη Ρομά πιστεύουν ότι τα παραλέω, τις καταλαβαίνω, είναι επειδή δεν έχουν ανάλογες εμπειρίες. Σίγουρα δεν τους έχει τύχει ποτέ να τις δείχνει στο δρόμο μια μητέρα στο παιδί της και να του λέει “αν δεν καθίσεις φρόνιμα θα σε κλέψει η γύφτισσα”. Νομίζω θα ήταν καλό, πριν φέρει ο καθένας στο μυαλό του την έτοιμη εικόνα που έχει για εμάς τις Τσιγγάνες, να σκεφτεί ποια είναι η δική του στάση. Όσοι νομίζουν ότι μας ξέρουν, αλήθεια πόσα γνωρίζουν για τη ζωή μας ή για τα προβλήματα μας; Κυρίως ζητάω να με καταλάβουν οι γυναίκες και να αναρωτηθούν αν θα τις ενδιέφερε μια πραγματική επαφή μαζί μας, χωρίς να έχουν μια πρόχειρη εντύπωση, αν θα θέλανε ακόμα και να έχουν φίλες Ρομά χωρίς όμως να μας βλέπουν σαν κατώτερες, αλλά να πιστεύουν ότι μπορούν κι εκείνες να μάθουν πράγματα από εμάς. Info: To γράμμα αυτό το διαβάσαμε στο πολύ ενδιαφέρον site kamenasoutien.com και το δημοσιεύουμε αυτούσιο. Σας προτείνουμε να μπείτε και να περιηγηθείτε στο σαϊτ των Καμένων Σουτιέν, και να μάθετε πράγματα για τον φεμινισμό που ίσως δεν γνωρίζατε, από έξι γυναίκες. Η φωτογραφία είναι από το διαδίκτυο και δεν συνδέεται με το κείμενο. www.e-fungus.gr Τρίτη, 18 Μάρτιος 2014 20:44
Να λυπάσαι το έθνος » Να λυπάσαι το έθνοςμε το πλήθος τα δόγματακαι την κούφια θρησκεία. Να λυπάσαι το έθνος όπου ρούχα φορείπου δεν ύφανε το ίδιοψωμοτρώει από στάριπου εκείνο δε θέρισετο κρασί του δεν γίνηκεαπ’ τις δικές του πατούσες. Να λυπάσαι το έθνοςπου δοξάζει μ’ εγκώμιατον τραμπούκο σαν ήρωακαι τον κατακτητή τουμε την κίβδηλη λάμψηθεωρεί ευεργέτη.Να λυπάσαι το έθνοςπου αψηφά τούς κινδύνουςμοναχά στα ονείραταμα και πάλι κιοτεύειτο πρωί σαν ξυπνήσει. Να λυπάσαι το έθνοςπου υψώνει φωνή σε κηδείες μονάχακαι φουσκώνει σα διάνος σε ερείπια αρχαία. Και που δεν ξεσηκώνεται παρά μόνο αν ίσωςο λαιμός του βρεθεί ανάμεσα σε σπαθί και τσεκούρι. Να λυπάσαι το έθνοςπου έχει πολιτικό την αλεπούτον σαλτιμπάγκο για φιλόσοφό τουκαι που η τέχνη του είναι τέχνηπιθηκισμού και μπαλωμάτων.Να λυπάσαι το έθνος που δέχεταικάθε νέο αφέντη με σάλπιγγεςκαι τον διώχνει πνιγμένο στα «γιούχα»για να φέρει μετά τον επόμενο με σαλπίσματα πάλι.Να λυπάσαι το έθνοςπου οι σοφοί του από χρόνια βουβάθηκανκι οι σπουδαίοι του άντρεςείν’ ακόμα στην κούνια. Να λυπάσαι το έθνοςπου έχει γίνει κομμάτιακαι που κάθε κομμάτι τουπαριστάνει το έθνος.   Ποίηση: Khalil Gibran Ποιητής και στοχαστής, από τον Λίβανο (1883-1931). Μετάφραση: Χ. Ε. Μαραβέλιας Απ' την ποιητική συλλογή "Ο Κήπος τού Προφήτη" (1923) Ευχαριστώ το φίλο Τραγουδόσαυρο που μου το θύμισε. www.e-fungus.gr Σάββατο, 15 Φεβρουάριος 2014 12:20
Το "Do it yourself" των Γερμανών (Δε θα τους συνηθίσω ποτέ - μέρος 4ον) » Με όση αντικειμενικότητα διαθέτω (εντάξει είμαι λίγο Πορτοκάλος), θα σας μεταφέρω τις διαφορές και τις ομοιότητες Ελλήνων και Γερμανών, ώστε αν δεν διδαχθούμε κάτι από όλο αυτό, τουλάχιστον να γελάσουμε. Στο κείμενο ενδέχεται να περιέχονται ψήγματα υπερηφάνειας και προκατάληψης σε ελεγχόμενες δόσεις. Καταναλώστε άφοβα. (Άλλωστε, στη Γερμανική τηλεόραση, μάς κοροϊδεύουν ολημερίς στα πλαίσια της σάτιρας. Δεκτό με χαμόγελο. Αφού κι η σάτιρα γεννήθηκε στην Ελλάδα!)   Λοιπόν που λέτε, την πρώτη φορά που χρειάστηκε στη Γερμανία να βάλω εγώ βενζίνη στο αυτοκίνητο πήγα όλο καμάρι σε ένα βενζινάδικο στη γειτονιά μας και έκατσα δίπλα από την αντλία και περίμενα με ευρωπαϊκή υπομονή, να έρθει ο κύριος που ήταν μέσα στο ταμείο να μου βάλει βενζίνη. Εν τω μεταξύ έριχνα μια ματιά στο βιβλίο που είχα μαζί μου. Μετά από 7-8 σελίδες, άρχισα να τα παίρνω. Οχι μόνο δεν εμφανιζόταν κανείς, αλλά ο τύπος ούτε καν κοιτούσε έξω από το παράθυρο να δει τι γίνεται, ενώ τα αυτοκίνητα σχημάτιζαν ουρές! Εντάξει, έχουμε πει για την παροιμιώδη υπομονή την Γερμανών, αλλά δεν μπορεί να μην τσαντίζεται και κανείς! Αρχίζω να παρατηρώ τους γύρω μου. Και τότε συνειδητοποιώ ότι όλοι έβγαιναν από το αυτοκίνητό τους, έπαιρναν την αντλία, έβαζαν βενζίνη μόνοι τους, κάποιοι έπλεναν και το τζαμάκι τους και μετά πήγαιναν μέσα να πληρώσουν... “Α,” σκέφτηκα, “θα έπεσα σε σελφ σέρβις βενζινάδικο. Χμ, συμβαίνουν αυτά. Δεν πειράζει”. Οπότε, βάζω κι εγώ τη βενζινούλα μου, κοιτάω το νούμερο της αντλίας, και πάω να πληρώσω μέσα. Θα το προσέξω την άλλη φορά. “Που υπάρχει πλυντήριο αυτοκινήτων, παρακαλώ;” ρωτάω τον βενζινά. “Εχουμε κι εδώ, μου λέει, αλλά αν θέλετε μέσα έξω να πάτε στην τάδε διεύθυνση.” “Ευχαριστώ πολύ” του λέω και σκέφτομαι να πάω εκεί που μου είπε όταν θα ξαναχρειαζόμουν βενζίνη, να πλύνω και το αυτοκίνητο. Ετσι κι έγινε. Πάω μετά από μια βδομαδα στο άλλο βενζινάδικο με το μεγάλο πλυντήριο και περιμένω πάλι στη γραμμή. Τίποτα. Κανείς. Μας δουλεύετε ρε παιδιά; Πάλι μόνοι τους βάζανε τη βενζίνη, μόνοι τους πλένανε τα τζαμάκια τους, μόνοι τους πηγαίνανε και πληρώνανε... Αϊντε πάλι... Τέλος πάντων, βάζω το αυτοκίνητο για πλύσιμο, βγαίνει από τα βουρτσάκια και ρωτάω που θα πρέπει να το πάω για να πλυθεί από μέσα. Τότε, ο τύπος που η βαριά και κουραστική εργασία του ήταν να πατάει το κουμπί να πέσει το σαπούνι, μού δείχνει μια στήλη που κατέληγε σε ηλεκτρική σκούπα, και μου λέει ότι με την καταπληκτική τιμή του ενός (1) ευρώ το δεκάλεπτο, μπορώ να το καθαρίσω!!! Τι να κάνω; Πάω. Εκεί πάλι διάφοροι άνθρωποι σκούπιζαν και καθάριζαν μόνοι τους τα αυτοκίνητά τους. Εσκυβαν από δώ, γυάλιζαν από κεί, σκούπιζαν από παραπέρα. Καλά ρε φίλε, αυτό μπορώ να το κάνω και στο σπίτι μου, τι διαφορά έχει με εδώ δηλαδή; Θα μου πεις, δεν μπορείς να το πλύνεις μόνη σου; Φυσικά και μπορώ μια χαρά. Οταν όμως πάω ΓΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΠΛΥΝΟΥΝ ΕΞΩ θέλω να το κάνει κάποιος άλλος, όχι να μου δώσουν το σκουπάκι και να κάνω κατακόρυφο κάτω από την καρέκλα του συνοδηγού για να πιάσω το Lego που έπεσε του μικρού. Τελικά για να μην μακρυγορώ και σας κουράζω (και βιδώνεται κι η φίλη μου η Εvi) το είπα στον άντρα μου. Δε μου λες, οι βενζινάδες εδώ κάθονται στο ταμείο και δεν κουνιούνται όλη μέρα και οι πελάτες τα κάνουν όλα μόνοι τους; Ναι! Είδες; Δεν παίζονται οι άνθρωποι! Τρομερό σέρβις! Κάντο μόνος σου! Πάλι καλά που δε μας βάζουν να εξορύξουμε και το πετρέλαιο και να το κουβαλάμε με τους τενεκέδες να γεμίσουμε τις αντλίες... Μπορεί να μην το σκέφτηκαν. Καλά λες. Μη μιλάς δυνατά και τους βάλουμε ιδέες. Το “κάντο μόνος σου” είναι μια πρακτική που ανθεί στην Ευρώπη σε πάρα πολλούς κλάδους. Αγοράζεις έπιπλα και τα συναρμολογείς μόνος σου. Αλλιώς χρεώνεσαι εξτρα. Πας για φαγητό και πρέπει μετά να σηκώσεις τους δίσκους σου σαν καλό παιδί και να τους πας μέσα. Να αδειάσεις το τραπέζι σου. Επίσης πρέπει μόνος σου να πας να διαλέξεις και να μεταφέρεις το φαγητό στο τραπέζι σου περιμένοντας σε ουρές. Και όχι μόνο στα φαστφουντάδικα. Φυσικά σε πολλά εστιατόρια σε σερβίρουν οι σερβιτόροι (όχι με πολλή χαρά παντα) και παίρνουν μεσα και τα πιάτα. Δεν μπορώ να πω. Αλλά πάντα έχεις το φόβο να δεις τι παίζει και αν πρέπει να κάνεις κάτι κι εσύ για να είσαι εντάξει. Που λες Evi μου (είπαμε, είναι η φίλη που διαφωνεί με αυτά που λέω και μου τη λέει σε διάφορα σχόλια στα προηγούμενα μέρη, ενημερωθείτε επιτέλους) μπορεί να σου ακούγεται αυτό σαν “επαρχιωτισμός” κάποιου που δεν έχει βγει από το σπίτι του. Σε πληροφορώ ότι έχω ταξιδέψει πάρα πολύ. Αλλά όταν βγω να φάω εξω, βγαίνω γιατί θέλω να με σερβίρουν και να με περιποιηθούν. Και γενικά όταν πάω στο μαγαζί του άλλου θέλω να μου κάνει κωλοτούμπες. Οχι να με βάλει να σκουπίσω και να πλύνω τα πιάτα. Κι η Ευρώπη, βάσει στατιστικών και όχι δικής μου διαπίστωσης μόνο, πάσχει σοβαρά στο θέμα του σέρβις. Κι αυτή είναι μια διαφορά που δεν μπορείς να αρνηθείς. Ο αντίλογος εδώ, θα μπορούσε να είναι: “Στην Ελλάδα είναι καλύτερα; Δεν κοιτάς το χάλι σας;” Κι απαντώ. Οχι. Στην Ελλάδα (και όχι μόνον) αυτή τη στιγμή γίνεται σφαγή. Πλήρης καταπάτηση όποιου εργασιακού κεκτημένου με αίμα κι αγώνες και επιστροφή στον Μεσαίωνα. Χαμηλά έως ανύπαρκτα ημερομίσθια, καμμιά ουσιαστική κάλυψη και μόνο φόροι και υποχρεώσεις. Μα κάποτε υπήρχε ευημερία. Και θεσπισμένος κατώτατος μισθός και θέσεις εργασίας για πάρα πολλούς ανθρώπους. Από αυτές που θεωρούνται “περιττές πολυτέλειες που ανεβάζουν το κόστος”. Σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις εδώ, είναι αναρτημένες τεράστιες εκπαιδευτικές ταμπέλες που γράφουν: “Με το να το κάνετε μόνοι σας, μάς βοηθάτε να κρατάμε χαμηλά το λειτουργικό κόστος και να έχετε καλύτερες τιμές κι εκπτώσεις.” Τι πραγματικά σημαίνει όμως αυτή η φράση; Σημαίνει ότι κάνοντας μεγάλο μέρος μόνοι σας από τη δουλειά που απαιτείται για να ολοκληρωθεί η υπηρεσία την οποία πληρώνετε, απασχολούμε ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ άρα και λιγότεροι άνθρωποι έχουν δουλειά. Οι διαθέσιμες εργασίες, σέρβις, καθαρισμός, πώληση, εξυπηρέτηση, τακτοποίηση κλπ είναι όλο και λιγότερες, άρα οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει, προκειμένου να εργαστούν να κάνουν όλο και περισσότερες υποχωρήσεις. Οι 4ωρες θέσεις εργασίας, εδώ δίνουν και παίρνουν. Κι έχουν τεράστια διαφορά στα δικαιώματα και στις παροχές προς τον εργαζόμενο. Καταλαβαίνουμε λοιπόν, ότι τα πάμφθηνα προϊόντα και υπηρεσίες είναι βέβαιο ότι κάπου αλλού έχουν μετακυλήσει το κόστος. Κάποιοι άλλοι άνθρωποι πληρώνουν ακριβά το τίμημα να αγοράζουμε εμείς φθηνά. Κι αυτό, σε μια παγκόσμια κλίμακα κάτι πρέπει να λέει. Στην Ελλάδα όμως, έχουμε μία σοφή παροιμία: “Αύριο κλαίνε, εδώ...”   Αννυ Λιγνού για το www.e-fungus.gr Παρασκευή, 17 Ιανουάριος 2014 00:00
Jean Richepin: Δεν μπορείτε να εξαφανίσετε την Ελλάδα » Ένα εντυπωσιακό κείμενο του Γάλλου λογοτέχνη του περασμένου αιώνα Ζαν Ρισπέν, για την προσφορά της Ελλάδα στον παγκόσμιο πολιτισμό. Αριστερά η μετάφραση και δεξιά, το πρωτότυπο στα γαλλικά. Σημειώσαμε όσες λέξεις βρήκαμε με ελληνική ρίζα, έτσι με την πρώτη ματιά. Μπορεί να υπάρχουν κι άλλες!   Η τελευταία λέξη της γης, όταν θα αφήνει την τελευταία της πνοή, θα είναι ΕΛΛΑΣ! Le dernier mot de la terre, quand elle laissera son dernier souffle, sera GRECE! Δεν γίνεται να σβήσει η Ελλάδα, ο Έλληνας, η προσφορά του πάνω σε αυτόν τον πλανήτη... Il est impossible d'effacer la Grèce, le peuple grec, son offrande à cette planète... Γκρεμίστε όλη την Ελλάδα σε βάθος 100 μέτρων. Détruisez toute la Grèce sur une profondeur de 100 mètres. Αδειάστε όλα τα μουσεία σας, από όλον τον κόσμο. Videz tous vos musées, du monde entier. Γκρεμίστε κάθε τι Ελληνικό από όλο τον πλανήτη... Détruisez tout ce qu'il y a de grec partout dans le monde... Έπειτα σβήστε την Ελληνική γλώσσα από παντού:Από την ιατρική σας, την φαρμακευτική σας.Από τα μαθηματικά σας (γεωμετρία, άλγεβρα)Από την φυσική σας, τη χημεία σαςτην αστρονομική σαςτην πολιτική σας.Από την καθημερινότητα σας. Ensuite, effacez la langue grecque de partout:De votre médecine, votre pharmaceutiqueDe vos mathématiques (géométrie, algèbre)A partir de votre physique, De votre chimieDe votre astronomie,De votre politique,De votre vie quotidienne. Διαγράψτε τα μαθηματικά, διαγράψτε κάθε σχήμα, κάντε το τρίγωνο-οκτάγωνο, την ευθεία-καμπύλη! Supprimez les mathématiques, supprimez toutes les formes, transformez le triangle en octogone, la droite en courbe! Σβήστε την γεωμετρία από τα κτίρια σας, από τους δρόμους σας, από τα παιχνίδια σας, από τ' αμάξια σας! Effacez la géométrie de vos bâtiments, de vos rues, de vos jeux, de vos voitures! Σβήστε την ονομασία κάθε ασθένειας και κάθε φαρμάκου, διαγράψτε την δημοκρατία και την πολιτική! Effacez le nom de chaque maladie et de chaque médicament, supprimez la démocratie et la politique! Διαγράψτε την βαρύτητα και φέρτε τα πάνω κάτω, αλλάξτε τους δορυφόρους σας να έχουν τετράγωνη τροχιά! Supprimez la gravité et amenez le haut en bas, changer les satellites pour qu'ils aient une orbite carrée! Αλλάξτε όλα τα βιβλία σας (γιατί παντού θα υπάρχει έστω και μια ελληνική λέξη)! Changez tous vos livres (parce que partout il y aura ne serait-ce qu'un mot grec)! Σβήστε από την καθημερινότητα σας κάθε ελληνική λέξη! Effacez de votre quotidien chaque mot grec! Αλλάξτε τα ευαγγέλια, αλλάξτε το όνομα του Χριστού! Βγαίνει από τα Ελληνικά και σημαίνει αυτόν που έχει το χρίσμα! Αλλάξτε και το σχήμα κάθε ναού (να μην έχει την ελληνική γεωμετρία)! Changez les évangiles, changez le nom du Christ! Il vient du grec et signifie celui qui a l'onction! Changez aussi la forme de chaque temple (afin qu'il n'ait pas une géométrie grecque)! Σβήστε τον Μέγα Αλέξανδρο, σβήστε όλους τους Μυθικούς και Ιστορικούς ήρωες, αλλάξτε την παιδεία σας, αλλάξτε το όνομα της Ιστορίας, αλλάξτε τα ονόματα στα πανεπιστήμια σας, διαγράψτε την φιλοσοφία, αλλάξτε τον τρόπο γραφής σας χρησιμοποιήστε τον αραβικό,διαγράψτε, διαγράψτε, διαγράψτε... Effacez Alexandre le Grand, effacez tous les héros mythiques et historiques, changez l'éducation, changez le nom de l'histoire, changez les noms de vos universités, supprimez la philosophie, changez votre façon d' écrire, utilisez l'écriture arabe,supprimez, supprimez, supprimez... Θα πείτε "δεν γίνεται". Vous direz "c'est impossible". Σωστά, δεν γίνεται γιατί μετά δεν θα μπορείτε να στεριώσετε ούτε μία πρόταση! Δεν γίνεται να σβήσει η Ελλάδα, ο Έλληνας, η προσφορά του πάνω σε αυτόν τον πλανήτη... Justement, ceci est impossible, parce qu'ensuite vous ne pourrez même pas construire une phrase! Il est impossible d'effacer la Grèce, le peuple grec, son offrande à cette planète... Η πρόκληση πάντως ισχύει! Le défi, cependant, est lancé!     Ζαν Ρισπέν (Αλγερία 1849 – Παρίσι 1926). Γάλλος λογοτέχνης και δραματουργός. Jean RICHEPIN (Algérie 1849 - Paris 1926).C'est un poète, romancier et auteur dramatique français. Το γαλλικό κείμενο βρήκαμε στην ιστοσελίδα: diaspora-grecque.com www.e-fungus.gr Σάββατο, 04 Ιανουάριος 2014 13:19
Ο γιατρός των πέντε δολλαρίων! » Την ώρα που κάποιοι γιατροί εξευτελίζουν τον Ορκο του Ιπποκράτη παίρνοντας φακελλάκια, μίζες και υπέρογκες αμοιβές για τις υπηρεσίες τους, κάποιοι άλλοι με τη ζωή και τη στάση τους σε κάνουν να πιστεύεις ξανά στον άνθρωπο.Ο λόγος για τον 88χρονο πια γιατρό Russell Döhner από το Rushville του Ιλινόις, ο οποίος για περίπου 60 χρόνια ασκεί την ιατρική χρεώνοντας την επίσκεψη 5 μόνο δολλάρια!Ο Δρ. Russell Döhner, ήταν οικογενειακός γιατρός στην μικρή πόλη του Ράσβιλ από το 1955. Στις περίπου έξι δεκαετίες της καριέρας του, έφερε στον κόσμο πάνω από 3.500 μωρά και είχε τη φροντίδα ολόκληρων γενεών από τις τοπικές οικογένειες. Δεν έκανε ποτέ διακοπές, δεν δεχόταν ραντεβού αλλά έφευγε από το ιατρείο του μόνο όταν είχε φροντισθεί και ο τελευταίος ασθενής του κι όταν είχε καιρό πήγαινε και στο τοπικό νοσοκομείο να προσφέρει κι εκεί τις υπηρεσίες του! Οταν το ρώτησαν τι θα έκανε αν έπαιρνε μια μέρα ρεπό, εκείνος απάντησε ότι θα ήθελε να επισκευθεί το Μιζούρι (μια κοντινή πόλη!) αλλά προείχε η φροντίδα των ασθενών του.Η αμοιβή του σε όλες αυτές τις δεκαετίες αναπροσαρμόστηκε μόνο μία φορά: Οταν τελείωσε την ιατρική και ανέλαβε γιατρός, κρέμασε μια ταμπελίτσα στο ιατρείο του που έλεγε: "Επίσκεψη 2 δολλάρια" και δεν την ξαναάλλαξε παρά είκοσι χρόνια μετά, στα τέλη του 1970 όπου ανέβασε το ποσό στα 5 δολλάρια προκειμένου να μπορεί να διατηρήσει την εύρυθμη λειτουργία του ιατρειου του που έχει μείνει απαράλλαχτο όλα αυτά τα χρόνια! Η ίδια επίπλωση, και οι πάμπολλοι πια φοριαμοί με τα ιατρικά ιστορικά των ασθενών του τα οποία κρατούσε πάντα χειρόγραφα!Ο ίδιος, έλεγα πάντα ότι δεν ασκεί την ιατρική για τα χρήματα, αλλά για να βοηθήσει τους συνανθρώπους του. Τον απασχολούσε πολύ το γεγονός ότι η υγειονομική περίθαλψη ήταν τόσο ακριβή και ήθελε όλοι να έχουν πρόσβαση στο γιατρό, ανεξάρτητα με το αν είχαν ή όχι ασφαλιστήριο συμβόλαιο. Με τα ποσά που χρέωνε, ίσα ίσα κατάφερνε να πληρώνει την για πάρα πολλά χρόνια νοσοκόμα του Florence Bottorff, επίσης 88 ετών σήμερα και να ζει και ο ίδιος, με πολύ σεμνό και ταπεινό τρόπο.Ολοι έχουν έναν καλό λόγο για τον αγαπημένο τους γιατρό ο οποίος είναι κάτι σαν τοπικός ήρωας. Λένε για αυτόν ότι έδινε σιγουριά και ασφάλεια στους φτωχούς ανθρώπους και τους έκανε να νοιώθουν χαρούμενοι και αξιοπρεπείς που μπορούσαν να τον πληρώσουν. "Ολα έχουν να κάνουν με την αγάπη" λένε οι συμπολίτες του που πρόσφατα τον τίμησαν τοποθετώντας ένα χάλκινο άγαλμά του στην πλατεία του χωριού τους.Ο καλός γιατρός, τον Νοέμβριο κρέμασε το στηθοσκόπιό του και εισήχθη στο τοπικό γηροκομείο. "Είναι καιρός να αποσυρθώ", είπε, αλλά δεν ήθελε να δώσει συνεντεύξεις...Οι κάτοικοι της πόλης του εκτιμούν ότι κανείς δεν θα μπορέσει να αναπληρώσει το κενό που αφήνει και να πάρει τη θέση του.info:Το κείμενο φτιάξαμε με πληροφορίες από τα sites: people.com (http://www.people.com/people/article/0,,20597583,00.html) nbcnews.com (http://usnews.nbcnews.com/_news/2013/11/01/21276865-five-dollar-a-day-doc-of-illinois-retires-at-age-88) examiner.com (http://www.examiner.com/article/famous-5-a-visit-doctor-hangs-up-stethoscope-dr-russell-dohner-retires-at-88) η φωτογραφία είναι απο το people.comwww.e-fungus.gr Δευτέρα, 30 Δεκέμβριος 2013 15:40
Brad Pitt: Είχα χάσει κάθε ελπίδα και κατάλαβα ότι σύντομα θα χωρίσουμε. Αλλά τότε... » Ενα γράμμα - έκπληξη προς τη γυναίκα του Angelina Jolie λόγω της διπλής μαστεκτομής της διάβασε πολύ συγκινημένος ο Brad Pitt και μας άρεσε τόσο ώστε το μοιραζόμαστε μαζί σας: "Η γυναίκα μου αρρώστησε. Ήταν όλη την ώρα νευρική λόγω των προβλημάτων στην εργασία, την προσωπική ζωή, των αποτυχιών της και των προβλημάτων της με τα παιδιά. Είχε χάσει πάνω από 15 κιλά και ζύγιζε περίπου 41 κιλά στα 35 της χρόνια! Εγινε κοκκαλιάρα κι έκλαιγε συνεχώς. Δεν ήταν μια ευτυχισμένη γυναίκα. Υπέφερε συνεχώς από πονοκεφάλους, πονούσε την καρδιά της, ένοιωθε μονίμως πιασμένη στην πλάτη και τα πλευρά της. Δεν κοιμόταν καλά το βράδυ, αποκοιμιόταν το πρωί και κουραζόταν πολύ γρήγορα κατά τη διάρκεια της μέρας. Η σχέση μας ήταν στα πρόθυρα της διάλυσης. Η ομορφιά της την είχε εγκαταλείψει, είχε σακούλες κάτω από τα μάτια της, χτυπούσε το κεφάλι της κι έπαψε να περιποιείται τον εαυτό της.  Δεν ήθελε να πηγαίνει στα γυρίσματα και αρνιόταν κάθε καινούργιο ρόλο. Είχα χάσει κάθε ελπίδα και κατάλαβα ότι σύντομα θα χωρίσουμε. Αλλά τότε, αποφάσισα να αναλάβω δράση. Στο κάτω κάτω, είχα την πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου! Είναι το είδωλο πάνω από των μισών αντρών και γυναικών της γης κι εγώ ήμουν αυτός που μπορούσε να κοιμηθεί δίπλα της και να την αγκαλιάζει! Αρχισα να την φροντίζω και να την περιποιούμαι με λουλούδια, φιλιά και κομπλιμέντα. Της έκανα εκπλήξεις και την ευχαριστούσα κάθε λεπτό. Της έκανα πολλά δώρα και ζούσα μόνο για αυτήν. Μιλούσα στον κόσμο μόνο για εκείνην. Είχα στρέψει όλα τα θέματα κι όλα μου τα ενδιαφέροντα επάνω της. Την παίνευα συνεχώς μπροστά στους φίλους μας. Δεν θα το πιστέψετε, αλλά άνθισε! Έγινε ακόμα καλύτερη από πριν! Έχει κερδίσει βάρος, δεν είναι πια νευρική και με αγαπάει περισσότερο από ποτέ. Δεν είχα ιδέα ότι μπορούσε να αγαπήσει τόσο πολύ! Και τότε συνειδητοποίησα ένα πράγμα: Η γυναίκα είναι η αντανάκλαση του άντρα της. Αν την αγαπάς τρελά, θα ανταποκριθεί." Brad Pitt info:Την επιστολή μεταφράσαμε από το: couplesandco.blogspot.de (http://couplesandco.blogspot.de/2013/12/i-lost-hope-and-thought-that-well-get.html?spref=fb)Φωτογραφία από: celebitchy.comwww.e-fungus.gr (index.php?option=com_content view=article id=427:brad-pitt catid=39:about-relationships Itemid=58) Πέμπτη, 26 Δεκέμβριος 2013 19:00
Παθοπατριδαλγία »Ψάχνοντας ελληνικές λέξεις στη γερμανική γλώσσα, γιατί παίζαμε ένα παιχνίδι με τα παιδιά μου (είναι χιλιάδες) πέσαμε σε μία την οποία θέλω να μοιραστώ μαζί σας: Pathopatridalgia!Μου έκανε τρομερή εντύπωση, γιατί πρόκειται για μια σύνθετη λέξη, που δεν υπάρχει στα ελληνικά. Αντ' αυτής εμείς χρησιμοποιούμε την λέξη "νοσταλγία" που σημαίνει κυριολεκτικά "ο πόνος του γυρισμού". Αντιγράφω από το πολύ ωραίο άρθρο "Ελληνικές λέξεις στη Γερμανική γλώσσα" του Γεώργιου Παυλάκου:"...Ο ερευνητής Προκοπίδης κατά τη μακρόχρονη διάρκεια συλλογής στοιχείων ευρέθη πολλές φορές προ εκπλήξεων, όπως: Διαβάζοντας άρθρο εβδομαδιαίου περιοδικού (1992) βρήκε μία σύνθεση από τρεις ελληνικές λέξεις: Pathopatridalgia [πάθος-πατρίδα-άλγος]. Αναφερόταν ο άγνωστος αυτός όρος στους Ελβετούς μισθωτούς στρατιώτες σε άλλες χώρες (ιδίως στη Γαλλία κατά τον 18ο αιώνα), στους οποίους είχε απαγορευθεί με ποινή θανάτου να τραγουδούν τα τραγούδια των βουνών της πατρίδος τους, γιατί τους προκαλούσαν τόσο έντονη νοσταλγία, που τους οδηγούσε σε ομαδικές λιποταξίες..."Για να εκφράσουν λοιπόν το απροσδιόριστο αυτό κράμα μελαγχολίας και θλίψης που συνοδεύεται με εκείνον τον κόμπο στο στομάχι και τις γλυκές και οδυνηρές εικόνες που περνούν από το μυαλό περιμένοντας το νόστιμον ήμαρ, οι γερμανόφωνοι λαοί συνέθεσαν αυτή τη λέξη από τρεις ελληνικές λέξεις. Μάλιστα σε άλλο άρθρο διάβασα ότι ο όρος "πατριδαλγία" υφίσταται επισήμως και στην ψυχιατρική επιστήμη.Η αλήθεια είναι πως μ' έπιασε νοσταλγία. Ερχονται και γιορτές. Κι όσο να 'ναι, σκέφτεσαι και θυμάσαι. Βέβαια, σαν ναυτική οικογένεια που ήμασταν, εννιά στις δέκα φορές ο πατέρας έλειπε σε ταξίδι. Η μαμά, προσπαθούσε να κάνει τόσο γιορτινή την ατμόσφαιρα και να κρύψει πόσο της έλειπε ο μπαμπάς, ειδικά αυτές τις μέρες. Μόλις χτυπούσε το τηλέφωνο τρέχαμε όλοι ποιος θα το πρωτοπιάσει, μην τυχόν κι είναι ο μπαμπάς. Κι όταν ήταν, αφού μας ρώταγε δήθεν άνετα, για τα καθημερινά, μας έλεγε με λίγο κομπιασμένη φωνή: "μου λείπετε. Μα σύντομα θα είμαι κοντά σας". Και τότε νοιώθαμε τον πόνο της επιστροφής. Αλλά και το δέσιμο της αγάπης, αυτό που μηδενίζει την απόσταση.Φαίνεται πως τις γιορτές, πάντα κάποιος λείπει. Η από κάπου λείπεις. Και πράγματι, τα τραγούδια σου φέρνουν νοσταλγία. 'Η αλλιώς πατριδαλγία. Αλλά τα τραγουδάς. Με όλη την αγάπη που αυτό συνεπάγεται και όχι τυπικά, εύχομαι καλά Χριστούγεννα σε όλους, χριστιανούς και μη.Αννυ Λιγνού.info:Το απόσπασμα για την ετυμολογία της λέξης παθοπατριδαλγία, διαβάσαμε στο άρθρο "Ελληνικές λέξεις στη Γερμανική γλώσσα (http://abnet.agrino.org/htmls/E/E004.html)" του Γεώργιου Παυλάκου. Ο πίνακας είναι του Leonid Afremov. Το απόσπασμα που αναφέρει τη λέξη παθοπατριδαλγία, είναι από το βιβλίο Travels through Germany, Bohemia, Hungary, Switzerland, Italy and..." του Johann Georg Keyssler το οποίο κυκλοφορεί σαν δωρεάν e-book. www.e-fungus.gr Σάββατο, 14 Δεκέμβριος 2013 22:53
"Κακιά" τρόικα σε "καλούς" Ελληνες πολιτικούς: "Άμα θέλετε να κάνετε κοινωνική πολιτική, να βρείτε καταλύματα σε όσους χάνουν τα σπίτια » Να ρίχνουμε τις μούντζες, αλλά να τις ρίχνουμε σωστά. Προσοχή στο κενό μεταξύ ερμηνείας και χειραγώγησης της κοινής γνώμης: Μετά τους πηχιαίους τίτλους και τα φαρμακερά σχόλια που είδα στα ΜΜΕ, ένοιωσα την ανάγκη να επιστήσω την προσοχή σε όσους φίλους (κι οχτρούς) εξανέστησαν με την "απάνθρωπη" σταση της κακιάς κι ανάλγητης τροϊκας που απαιτώντας την ολική άρση των πλειστηριασμών της κύριας κατοικίας είπε στους καλούς και τίμιους Ελληνες διαπραγματευτές: "Άμα θέλετε να κάνετε κοινωνική πολιτική, να βρείτε καταλύματα σε όσους χάνουν τα σπίτια τους". Τη γνώμη μου για τη γερμανική εξωτερική πολιτική και μεγάλο μέρος της γερμανικής νοοτροπίας την ξέρετε, είναι χείριστη με ελάχιστες εξαιρέσεις, μην επαναλαμβανόμαστε. Ομως εδώ πρέπει κάποιος να εξηγήσει σε αυτούς που είτε έχουν άγνοια από γερμανία και γερμανούς, είτε σκόπιμα αφήνουν την εντύπωση της "κακής" Γερμανίας και των "καλών αλλά λίγων" δικών μας πολιτικών των οποίων "τα χέρια είναι δεμένα" την πλάνη που υπάρχει. ⦁    Ναι, οι όροι των μνημονίων ήταν σκληρότατοι και απάνθρωποι.⦁    Ναι, ο στόχος ήταν να υποδουλωθεί ουσιαστικά η Ελλάδα και να μπει χέρι στη στρατηγική θέση της αλλά και στον Δημόσιο Πλούτο της.⦁    Ναι, σαν αποτέλεσμα αυτών, καταπατήθηκαν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, όπως αυτό της στέγης, της τροφής, της υγείας. ⦁    Ναι, κανείς δεν αμφισβητεί ότι πάνω από 5.000 συνάνθρωποί μας έθεσαν τέλος στη ζωή τους μην μπορώντας να ανταπεξέλθουν στην κατάσταση. ⦁    Ναι, μέσα σε αυτούς τους θανάτους δεν υπολογίζουμε εκείνους που επήλθαν λόγω ελλιπούς περίθαλψης, ή λόγω βαρύτατου στρες και αγωνίας. ⦁    Και ναι, μπορούμε να μιλήσουμε για γενοκτονία "για μια χούφτα δολλάρια". ΑΛΛΑ! Οσοι γνωρίζουν από Γερμανούς και Γερμανία πρέπει να ξέρουν ότι οι Γερμανοί ακριβολογούν. Συνάπτουν συμφωνίες χωρίς συναισθηματισμούς από το πιο μικρό θέμα εως το πιο μεγάλο. Δεν λένε ποτέ κάτι έτσι, στον αέρα. Κι αφού επετεύχθη συμφωνία, με όποιο τρόπο, απαιτούν, δίκαια την τήρηση των συμφωνηθέντων. Τίποτα παραπάνω. Κι η πρόταση την οποία βρήκαν όλοι "σκληρή και ανάλγητη" στην πραγματικότητα είναι η μόνη που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό, γεμάτη κοινωνική πρόνοια. Πρόνοια που κανείς Ελληνας πολιτικός δεν επέδειξε. Στη Γερμανία, το σπίτι είναι ένα περιουσιακό στοιχείο. (Παντού είναι, αλλά εκεί δεν έχει σχεδόν καμμία συναισθηματική αξία). Οταν λοιπόν κάποιος χάνει τα κινητά του περιουσιακά στοιχεία, τα χρήματά του ας πούμε και τα αντικείμενα αξίας του, αυτοκίνητα, κοσμήματα, κ.λ.π., αμέσως μετά, ρευστοποιεί τα ακίνητά του, αν έχει, προκειμένου να συνεχίσει να ζει άνετα. Οταν κι αυτά τελειώσουν και δεν έχει άλλα εισοδήματα από πουθενά, αδυνατεί να τραφεί και να πληρώσει στέγη, τότε καθίσταται σε κατάσταση προσωπικής πτώχευσης και το γερμανικό κράτος του παρέχει όλα τα απαραίτητα για μια αξιοπρεπή διαβίωση. Δηλαδή: του πληρώνει σπίτι να μείνει, βασικά έπιπλα να το επιπλώσει, κουζίνα, κρεββάτι, τηλεόραση, ψυγείο, ντουλάπα για τα ρούχα του, τραπέζι και καρέκλες (δεν ξέρω και τι άλλο, αυτά έμαθα χονδρικά) και του χορηγεί επίδομα προνοίας, ικανό να ζήσει με αξιοπρέπεια. (προσέξατε ποιος; ΤΟ ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ). Εννοείται φυσικά ότι έχει πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Σε αυτό το καθεστώς δεν του απαγορεύει, χωρίς να χάνει κανένα από αυτά τα προνόμιά του, να εργάζεται 4 ώρες τη μέρα και για επιπλέον 400 ευρώ. Οχι, δεν είναι όλα ιδανικά ούτε φυσικά πρόκειται για τη γη της Επαγγελίας. Κι εκεί όλα γίνονται με κόπο, χτίζονται, χάνονται, ξαναχτίζονται. Μα όχι από το μηδέν. Κανένας στην Γερμανία δεν είναι που "δεν έχει να φάει" ή "είναι πραγματικά άστεγος". Ακόμη κι εκείνοι που μένουν έξω, έχουν σταθερό κατάλυμμα αλλά επιλέγουν για δικούς τους λόγους να ζουν στους δρόμους. Αυτό λοιπόν εννοούσαν οι αντιπαθέστατοι κατά τα άλλα τροϊκανοί όταν έλεγαν ότι η Ελληνική Κυβέρνηση, αν θέλει να κάνει κοινωνική πολιτική πρέπει να βρει σπίτια στον κόσμο της. Και είναι απόλυτα ακριβές. Εχω δε την πεποίθηση ότι οι Γερμανοί εταίροι (κι εταίρες) μας δεν έχουν ιδέα τι πάει να πει φτωχός στην Ελλάδα. Τι πάει να πει να μην έχεις ρεύμα, ή γάλα να δώσεις στα παιδιά σου την επομένη και να σου ρχεται να φουντάρεις από το παράθυρο. Κι αν το γνωρίζουν, θα είναι όπως εμείς γνωρίζαμε κάποτε για "τα καημένα τα παιδάκια στην Αφρική". Που ήταν κάπου μακριά μας και, που και που, βλέπαμε καμμιά εικόνα μεταξύ τυρού και αχλαδιού, συγκινούμασταν λίγο, ίσως δίναμε και κάνα πεντοχίλιαρο στη Γιούνισεφ, και αργότερα το ξεχνάγαμε, γιατί, εκατό ξυλιές σε ξένο κώλο δεν πονάνε. Αν λοιπόν πρέπει να εξοργιστούμε με κάποιον για την αναλγησία την απανθρωπιά αλλά και την υποκρισία του, αυτός πρέπει να είναι οι Ελληνες πολιτικοί επίορκοι προδότες που: ⦁    υπέγραψαν τα Μνημόνια, χωρίς καν να τα διαβάσουν, όπως ομολόγησαν οι περισσότεροι (είπαμε, εκατό ξυλιές σε ξένο κώλο δεν πονάνε), οδηγώντας την Ελλάδα και τους Ελληνες στον όλεθρο⦁    έδωσαν μόνοι τους ακόμα περισσότερα από όσα ζήτησε η τρόϊκα (ναι, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται έκαναν και δικές τους ...προσφορές, δίνοντάς μας το δικαίωμα να πιστεύουμε πια πως μας ξεπούλησαν για λίγα αργύρια)⦁    που παραχώρησαν την εθνική μας κυριαρχία πράττοντας αποδεδειγμένα εσχάτη προδοσία κατά το Σύνταγμά μας⦁    που συνεπεία όλων αυτών διασαλεύθηκε η ευημερία και η τάξη και αποδομήθηκε όλος ο κοινωνικός ιστός ⦁    που συνεχίζουν να παραμυθιάζουν τους πελάτες τους - πρόβατα επί σφαγή⦁    που ψήφισαν πρόσφατα "καμμία μείωση για τους δικούς τους μισθούς" ενώ ο Ελληνας του οποίου είναι υπάλληλοι φυτοζωεί και φλερτάρει με το θάνατο⦁    που έχουν ακόμα μούτρα και παρουσιάζονται δημόσια υποστηρίζοντας ότι αυτή η οδός ήταν μονόδρομος. Τέλος, ο μεγαλύτερος φταίχτης όλων αυτών είμαστε εμείς, που αφήσαμε την κατάσταση να φτάσει ως εδώ, υποστηρίζοντας το πελατειακό κράτος, το να βολευτούμε κάπου, που χρησιμοποιήσαμε αντί να καταγγείλουμε το μέσο, που λαδώσαμε αντί να παραδώσουμε στην αστυνομία τον υπάλληλο, που ζητωκραυγάσαμε την οικογενειοκρατία, που δεχτήκαμε πως "έτσι έχουν τα πράγματα" και τώρα λουζόμαστε αυτούς που μας αξίζουν. Που περιμέναμε "τους βαρβάρους" να μας σώσουν. Που "μπήκαν στην πόλη οι οχτροί κι εμείς φωνάζαμε ζήτω και γεια" την άλλη μέρα... Ακόμα όμως δεν χάθηκαν όλα. Οσο υπάρχουμε, υπάρχει κι ελπίδα. Και δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο αυτό που να μην ανατρέπεται. Να μην αλλάζει. Απλά, η αλλαγή γίνεται πάντα από μέσα. Μόλις αντιληφθούμε (μην αργείτε όμως) ότι για νούμερα πάνω σε παλιόχαρτα συντελείται γενοκτονία, ότι τα χρήματα που μας "δανείζουν" μας τα χρωστάνε ήδη και ότι αυτά πηγαίνουν να σώσουν τις τράπεζες οι οποίες μας δανείζουν και πάλι για να γίνει ακόμα μεγαλύτερος ο φαύλος κυκλος, μόλις χωνέψουμε ότι δεν μας φταίει ο διπλανός μας, ότι όλοι χωράμε, ότι όλοι μπορούμε να ευημερήσουμε, μόλις τα πάρουμε στο κρανίο δηλαδή και βγούμε φωνάζοντας ΑΕΡΑ... ...τότε ο αέρας θα πνεύσει και να αναπνεύσουμε. Αφού καθαρίσουμε την κόπρο του Αυγείου, αν γκρεμίσουμε την παλιά άθλια κατεστημένη ζωή, θα μπορέσουμε να χτίσουμε μια καινούργια ζωή, πλούσια, αξιόλογη, ουσιώδη και γεμάτη. Για όλους. Οπως μας αξίζει. Σας αφιερώνω το συγκλονιστικό ποιήμα του Κωστή Παλαμα "Ο Γκρεμιστής". ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ. Αννυ Λιγνού για το www.e-fungus.gr Δευτέρα, 02 Δεκέμβριος 2013 17:09
Ο Γκρεμιστής » Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ' εγώ κι ο κτίστης, ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης. Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι. Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.   Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας, πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας. εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης του μακρεμένου αγναντευτής κι ο κλέφτης κι ο απελάτης   και με το καριοφίλι μου και με τ' απελατίκι την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι. Κάλλιο φυτρώστε, αγκριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε, λύκοι, κάλλιο φουσκώστε, πόταμοι και κάλλιο ανοίχτε τάφοι,   και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα, παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα. Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ' αγρίμια ξανάρχεται. Καλώς να ρθει. Γκρεμίζω την ασκήμια.   Είμ' ένα ανήμπορο παιδί που σκλαβωμένο το 'χει το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι δεν του αποκρίνεται κανείς, και πάει κι όλο προσμένει το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει.   Μα το τσεκούρι μοναχά στο χέρι σαν κρατήσω, και το τσεκούρι μου ψυχή μ' ένα θυμό περίσσο. Τάχα ποιος μάγος, ποιο στοιχειό του δούλεψε τ' ατσάλι και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,   και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν' ανοίξω, και μ' ένα Ναι να τιναχτώ, μ' ένα Όχι να βροντήξω; Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε γκρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε! ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ www.e-fungus.gr (undefined/) Δευτέρα, 02 Δεκέμβριος 2013 16:47
Κουράστηκες; » ΑΚΟΥΜΕ: ΔΕ ΘΕΛΕΙΣ ΠΙΑ ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙΣ ΜΑΖΙ ΜΑΣΑκούμε: δε θέλεις πια να δουλέψεις μαζί μας.Γονάτισες: δε μπορείς άλλο να τρέχεις.Κουράστηκες: δε μπορείς πια να μαθαίνεις καινούργια.Ξόφλησες: Κανείς δε μπορεί να σου ζητήσει να κάνεις πια τίποτα.Μάθε λοιπόν: εμείς το ζητάμε.Σαν κουραστείς κι αποκοιμηθείςκανείς δε θα σε ξυπνήσει πια να πει: σήκω το φαΐ είναι έτοιμο.Γιατί να υπάρχει έτοιμο φαΐ; Σαν δεν μπορείς άλλο να τρέχεις,θα μείνεις ξαπλωμένος.Κανείς δε θα σε ψάξει για να πει: έγινε επανάσταση,τα εργοστάσια σε περιμένουν.Γιατί να ’χει γίνει επανάσταση;Όταν πεθάνεις θα σε θάψουν,είτε φταις που πέθανες, είτε όχι.Λες: πολύν καιρό αγωνίστηκες.δε μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς.Άκου λοιπόν: είτε φταις, είτε όχισαν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις θα πεθάνεις.Λες: πολύν καιρό ήλπιζες,δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις.Ήλπιζες τι;Πώς ο αγώνας θαν’ εύκολος;Δεν είν’ έτσι.Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες.Είναι τέτοια που: αν δεν καταφέρουμε το αδύνατοδεν έχουμε ελπίδα.Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσειθα χαθούμε.Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του,οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση.Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη. Του BERTOLT BRECHT www.e-fungus.gr  Δευτέρα, 02 Δεκέμβριος 2013 12:02
Where is this place? Gia sou Hellas! » Heaven on Earth truly exists, and it is in  Hellas, which is the correct name of Greece. All kind of nature, mountains, forests, rivers, islands, beaches, castles, lakes, seas, rocks, volcanoes, all different, all great ! Here are only a few of the thousands of photos (*from the Hellenic word “photografia”) that we could show you if we had enough space! Hellas means the place of light! And that’s why: Ο Παράδεισος επί της Γης πραγματικά υπάρχει και βρίσκεται φυσικά στην Ελλάδα. Όλα τα είδη φύσης, βουνά, δάση, ποτάμια, νησιά, παραλίες, πέτρες, ηφαίστεια, θάλασσες! Όλα διαφορετικά, όλα υπέροχα! Εδώ είναι μερικές φωτογραφίες από τις χιλιάδες που θα μπορούσαμε να βάλουμε αν σήκωνε ο σέρβερ, και αποτελούν ένα μικρό δείγμα για το τι είναι Ελλάδα. Ελλάς, σημαίνει «οι πέτρες του φωτός» και ο λόγος είναι αυτός: Info: Κάποιες από τις φωτογραφίες είναι δικές μας. Πολλές φωτογραφίες δανειστήκαμε από το διαδίκτυο και από την σελίδα: «Ελλάδα, η πιο όμορφη χώρα» (facebook). Η εντυπωσιακή φωτογραφία της Θεσσαλονίκης μας ήρθε με e-mail. Οσο κι αν τη μεγεθύναμε δεν μπορέσαμε να διακρίνουμε την υπογραφή. Η φωτογραφία της Κέρκυρας με το σταυρό, είναι του Βασίλη Δουκάκη. Η φωτογραφία του Πόρου, είναι του Βασίλη Τσανάκα. Η φωτογραφία της Κέρκυρας - Βενετίας, είναι της Λίνας Ανεμογιάννη. Η προτελευταία φωτογραφία με τίτλο: "Οι Περσείδες «λούζουν» τα Μετέωρα" ελήφθη στις 13/08/2013 από τον Babak Tafreshi που απαθανατίζει με τη φωτογραφική του μηχανή τα «πεφταστέρια» πάνω από τους επιβλητικούς βράχους των Μετεώρων και δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της NASA. Στην τελευταία φωτογραφία απεικονίζονται: Ο Παρθενώνας, ο Ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο και δεξιά το Αγιο Ορος. Η μεγάλη φωτογραφία είναι από την Σαντορίνη. Στη φωτογραφία με την Κρήτη, έγραψα εκ παραδρομής Chili αντί Chile. Το άρθρο αντιγράφηκε πάρα πολλές φορές (συνήθως χωρίς τη σωστή πηγή) και μερικοί που δεν χρωστάνε καλό σε κανέναν έσπευσαν να ρίξουν αστροπελέκια! Ηρεμήστε παιδιά δεν είναι τεστ Αγγλικών! Η Ελλάδα έχει του κόσμου τις ομορφιές. Αυτό ήθελα να πω μόνο! Καμμία φωτογραφία δεν έχει υποστεί επεξεργασία από μας, ούτε στο χρώμα ούτε σε τίποτα παρα μόνον προσθέσαμε τις μπάρες με τις λεζάντες (και την ιδέα φυσικά!). Οποιοσδήποτε αναγνωρίζει φωτογραφία του και επιθυμεί να μπει το όνομά του παρακαλούμε να μας στείλει e-mail ή να γράψει σχόλιο προκειμένου να το προσθέσουμε. www.e-fungus.gr (index.php?option=com_content view=article id=418:where-is-this-place-gia-sou-hellas catid=36:good-news Itemid=54) Σάββατο, 30 Νοέμβριος 2013 12:59

Σχετικά άρθρα:

Ανέβασέ το στο Facebook

Ο Μπορ και το βαρομετρο

  • PDF

Σε κάποιες εξετάσεις Φυσικής στο πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης τέθηκε το εξής ερώτημα:

"Περιγράψτε πώς μπορούμε να μετρήσουμε το ύψος ενός ουρανοξύστη χρησιμοποιώντας ένα βαρόμετρο".

Ένας φοιτητής απάντησε :

"Δένετε ένα μακρύ σπάγκο στο λαιμό του βαρόμετρου, τότε κατεβάζετε το βαρόμετρο από την ταράτσα στο έδαφος. Το μήκος του νήματος συν  το  μήκος του βαρομέτρου θα είναι ίσο με το ύψος του κτιρίου.

Αυτή η πρωτότυπη απάντηση, έκανε έξω φρενών τον εξεταστή έτσι  ώστε  ο  φοιτητής "κόπηκε" αμέσως.

Ο φοιτητής προσέφυγε στις αρχές του  πανεπιστημίου  διαμαρτυρόμενος ότι η απάντησή
του ήταν αναμφίβολα σωστή, και το πανεπιστήμιο όρισε έναν ανεξάρτητο εξεταστή να διερευνήσει την υπόθεση.

Ο διαιτητής αυτός έκρινε ότι η απάντηση ήταν πράγματι σωστή, αλλά δεν έδειχνε καμιά αξιοσημείωτη γνώση της φυσικής.

Για να διαλευκανθεί τελείως το θέμα αποφασίστηκε να καλέσουν το σπουδαστή και να του αφήσουν έξι λεπτά μέσα στα οποία αυτός έπρεπε να  δώσει μια  προφορική απάντηση που να δείχνει μια εξοικείωση με τη φυσική  σκέψη.

Για πέντε λεπτά αυτός παρέμεινε σιωπηλός, βυθισμένος σε σκέψεις. Ο εξεταστής του θύμισε ότι ο χρόνος τελείωνε, και ο σπουδαστής απάντησε ότι ήδη είχε στο μυαλό του αρκετές συναφείς απαντήσεις αλλά  δεν  μπορούσε να αποφασίσει ποια να χρησιμοποιήσει.

Στην προτροπή να βιαστεί, ο σπουδαστής απάντησε ως εξής:

"Κατ' αρχάς μπορείς να ανεβάσεις το βαρόμετρο στην κορυφή του ουρανοξύστη, να το αφήσεις να πέσει στο δρόμο και να μετρήσεις το χρόνο που κάνει να φτάσει στο έδαφος. Το ύψος του κτιρίου μπορεί  τότε να  βρεθεί από τον τύπο H=gt2/2. Αλλά αλλοίμονο στο βαρόμετρο.

"Ή αν  υπάρχει ηλιοφάνεια μπορείς να μετρήσεις το ύψος του βαρόμετρου, να το στήσεις όρθιο στο έδαφος και να μετρήσεις το μήκος της σκιάς του. Να  μετρήσεις ύστερα το μήκος της σκιάς του ουρανοξύστη, και τέλος  με  απλή  αριθμητική αναλογία να βρεις το πραγματικό ύψος του ουρανοξύστη.

"Αλλά αν θέλεις να κάνεις μια πραγματικά επιστημονική δουλειά, θα μπορούσες να δέσεις ένα μικρού μήκους νήμα στο βαρόμετρο και να το βάλεις σε ταλάντωση σαν εκκρεμές, πρώτα στο έδαφος και μετά στην ταράτσα του ουρανοξύστη. Το ύψος θα μπορούσε στη συνέχεια να βρεθεί μετρώντας και συγκρίνοντας τις δυο περιόδους οι οποίες είναι αντιστρόφως ανάλογες των τετραγωνικών ριζών των επιταχύνσεων της βαρύτητας, στο έδαφος και στο ύψος του ουρανοξύστη. Η επιτάχυνση της βαρύτητας εξαρτάται με τη σειρά της από το ύψος από την επιφάνεια της γης και συνεπώς γνωρίζοντας την επιτάχυνση της βαρύτητας στην ταράτσα βρίσκουμε το ύψος.

"Ή αν ο ουρανοξύστης διαθέτει μια εξωτερική σκάλα κινδύνου θα  ήταν  ευκολότερο να ανεβείς τη σκάλα και να βάλεις διαδοχικά σημάδια επαναλαμβάνοντας το μήκος του βαρόμετρου. Μετά να  προσθέσεις όλα αυτά τα μήκη.

" Αν απλώς βαριόσουν και ήθελες να χρησιμοποιήσεις το βαρόμετρο με ορθόδοξο τρόπο, μπορούσες να μετρήσεις την ατμοσφαιρική πίεση στην ταράτσα και στο έδαφος και να μετατρέψεις την διαφορά των milibars σε αντίστοιχη διαφορά σε μέτρα.

"Αλλά επειδή ως φοιτητές συνεχώς παροτρυνόμαστε να ασκούμε την ανεξαρτησία του μυαλού και να εφαρμόζουμε επιστημονικές μεθόδους, αναμφίβολα ο καλύτερος τρόπος θα ήταν, να χτυπήσουμε την πόρτα του θυρωρού και να του πούμε : "Αν θα σου άρεσε να έχεις ένα ωραίο καινούριο βαρόμετρο, θα σου χαρίσω αυτό αν μου πεις το ύψος του ουρανοξύστη".

Σ' αυτό πια το σημείο ο καθηγητής ρώτησε το φοιτητή αν ήξερε τη συμβατική λύση του προβλήματος. "Και βέβαια τη γνωρίζω", του απάντησε ο φοιτητής. "Απλώς βαρέθηκα στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο να μου λένε συνέχεια οι καθηγητές πώς θα πρέπει να σκέφτομαι".

Ο σπουδαστής αυτός ήταν ο NIELS BOHR ο μόνος Δανός που κέρδισε το βραβείο Nobel της Φυσικής.

Info:

Η ιστορία κυκλοφορεί σε διάφορες εκδοχές από το 1958. Οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι πρόκειται για αστικό μύθο ο οποίος κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα και στα έντυπα της εποχής. Άλλοι πάλι λένε ότι βασίζεται σε αληθινό γεγονός που το διηγήθηκε ο καθηγητής που έκανε την εξέταση. Όπως και να έχει, αποτελεί ένα διασκεδαστικό ανέκδοτο και μια παρότρυνση να σκεφτόμαστε έξω από το κουτί.

Την αφιερώνουμε στο Γιαννιό στη Γερμανία που έχει μπλέξει με τις φυσικοχημείες!

www.e-fungus.gr

Share


Show Other Articles Of This Author

Προσθήκη νέου σχολίου


Ανέβασέ το στο Facebook
Διαφήμιση

Καλοί μου άνθρωποι!

Έχουμε 351 επισκέπτες συνδεδεμένους

Το συνολάκι μας:

19796507