03 Ιούνιος 2015
e-fungus.gr
Διαβάστε:
Αποκλειστική συνέντεφξη με τη Βρετανή (κα)τουρίστρια » Αποκλειστική συνέντευξη από Βρετανίδα (κα)τουρίστρια, η οποία έφριξε στην θέα ενός ευρωπαϊκού προβλήματος που τελικά αφορά μόνο στην Ελλάδα, μια και εκείνοι είναι πολύ μακριά άλλωστε. Η ατυχής παρα-χαρο-θερίστρια, ήρθε σε οπτική επαφή με πρόσφυγες που ναυάγησαν στην παραλία του ξενοδοχείου της και δήλωσε στην κάμερα του σταθμού μας: - Οου μάι γκούντνες! Είναι μια σκέτη αηδία να παίρνω το μπάνιο μου στη θάλασσα και στο ίδιο μέρος να στεγνώνουν άνθρωποι που πριν λίγο χαροπάλευαν με τα κύματα και κατάφεραν να κολυμπήσουν και να ξεβραστούν εκεί με τα μωρά στην αγκαλιά να σκούζουν. - Νόμιζα πως αηδία είναι τα φασόλια για πρωινό, αλλά αναλύστε μου λίγο το σκεπτικό σας. - Είναι αντιαισθητικό να ξεβράζονται στην παραλία που εγώ και οι άλλοι κατουρίστες θέλουμε να ξεράσουμε με την ησυχία μας και να βγάλουμε το βρακί μας μετά από την μπυροποσία μας. Είναι κακοί τρόποι εκ μέρους των ναυαγών, να ναυαγούν όπου να'ναι.  Που ειναι τα δικαιώματα του κατουρίστα; - Πολύ σωστά. - Επειτα, καθόμαστε να φάμε στην ταβέρνα κι έχουμε κι αυτούς να κοιτάνε το φαΐ μας από μακριά σαν αδέσποτοι σκύλοι. Αχ και μια και το είπαμε, σπαράζει η ψυχή μου με το θέαμα των αδέσποτων σκυλιών και γατιών στην Ελλάδα. Κάποιος συντονισμένα πρέπει να τα φροντίσει, να τα ταΐσει να τους βρει στέγη. Εχουν ψυχές κι αυτά ξέρετε. Μόλις γυρίσω στην Ινγκλαντ από τις διακοπές μου, θα ιδρύσω έναν σύλλογο και θα αγωνιστώ για τα ζωάκια της Ελλάδας. Ολοι πρέπει να συμμετέχουμε σε αυτό. Μας αφορά όλους. -Συγχαρητήρια, πραγματικά πολύ αξιόλογη πρωτοβουλία. Τώρα, σχετικά με το θέμα των ναυαγών που σας ενόχλησε η παρουσία τους... - Ορίστε! Κοιτάξτε και μόνος σας. Είναι όλοι ξαπλωμένοι στην άμμο και δεν μπορείς να καταλάβεις αν είναι ζωντανοί ή αν πρόκειται για πτώματα. Κι αν ναι, γιατί δεν τα μαζεύει κάποιος; Ευτυχώς εμείς δε έχουμε τέτοια στην Αγγλία. Τι κάνει ο ελληνικός κράτος; Εγώ πληρώνω εδώ! Φέρνω λεφτα! Αναζωογονώ την αγορά σας! - Τι πληρώνετε; - Εγώου, χρυσοπλήρωσα 15 ευρώ το δωμάτιο all inclusive... - Δηλαδή, δεν θα βγείτε από αυτό; - Νοου, που να πάω; Να δώσω κι άλλα λεφτά; Και νοίκιασα αυτήν την παραλία ινντίντ ως μέρος του πακέτου διακοπών μου ώστε να καταφέρω επιτέλους να πλυθώ, μια και στην χοουμταουν μου, οι βρύσες έχουν ή ζεστό νερό ή κρύο κι είναι πολύ μακριά η μια από την άλλη. - Δεν έχετε ζεστό και κρύο νερό ταυτόχρονα; γιατί; - Νόου. Iτς ε τροντίσιον. Γεμίζουμε την μπανιέρα μια φορά το μήνα (δεν χρειάζεται περισσότερο, γιατί φεύγει μετά η λίγδα από το μαλλί και χαλάει το ph μας), βάζουμε πολλή σαπουνάδα και μπαίνουμε μέσα. Μετά αφού μουλιάσουμε, βγαίνουμε και σκουπιζόμαστε κατ ευθείαν. Είναι πολύ αριστοκρατικό. - Και δεν ξεπλένεστε; - Νόου. Περιμένουμε όλοι το καλοκαίρι να πάμε στην Ελλάδα και την Ισπανία να ξεπλυθούμε και να μας φύγει το ξυσιμο. - Μα δεν είναι όλη η Αγγλία έτσι, υπάρχουν υπερσύγχρονα μπάνια και ντουζιέρες... - Ναι, είναι αυτοί είναι οι νεωτεριστές, που θέλουν να σπάσουν την παράδοση αιώνων. Και πλένονται όλη τη ώρα. Πάπιες είναι; Εμείς πάντως εφαρμόζουμε αυτό που σας περιέγραψα. Και φανταστείτε λοιπόν να ερχόμαστε όλο λαχτάρα για τα μπάνια μας και στις παραλίες να βλέπουμε αυτο το ενοχλητικόου φαινόμενοου! Τράντζικ! - Πως θα προτείνατε να λυθεί; Μια ιδέα είναι να τους πυροβολούμε στα ανοιχτά πριν φτάσουν στις παραλίες. - Νόου, δεν είναι καλή λύση μπικόουζ επιπλέουν και μετά πάλι έρκονται στις ακτές. Ισως κάποιο σπέσιαλ υπερόπλο, φιλικό προς το περιβάλλον που να επιτυγχάνει και βιοδιάσπαση, γουι αρ εναντίον του πολλούσιον, οφ κορς. Μια άλλη λύση, θα ήταν να μεταφέρουμε και τις παραλίες σας στην Αγγλία, όπως με τα μάρμαρά σας, ώστε να μην αναγκαζόμαστε να ερχόμαστε στη χώρα σας να τα απολαμβάνουμε και να μας ενοχλείτε εσείς κι οι μετανάστες σας. - Δεν αισθάνεστε καθόλου συμπόνια για αυτούς τους ανθρώπους, που κάποτε ήταν σαν κι εσάς, με την οικογένειά τους, τις περιουσίες τους και τώρα έχουν χάσει τα πάντα και κυρίως μέλη της οικογένειάς τους και δεν έχουν ιδέα ούτε που ήρθαν, ούτε τι τους περιμένει στο μέλλον; - Νοου. Ποτέ δεν ήταν σαν κι εμάς. Εχουμε τεράστιες πολιτισμικές διαφορές. Αυτοί ξεπλενόντουσαν μετά το μπάνιο. Μετά τη συνέντευξη, η συμπαθής κατουρίστρια, πήγε να συμπληρώσει την ημερήσια κατανάλωση μπύρας την οποία είχε προγραμματίσει και να σημειώσει στο χάρτη τα σημεία της πόλης στα οποία ήθελε να κάνει εμετό. Της ευχόμαστε να συνεχίσει τις διακοπές της στον αγύριστο παρέα με όλον τον τουρισμό αυτού του είδους. Από την άλλη, καλωσορίζουμε και καλοδεχόμαστε κάθε επισκέπτη που έρχεται να απολαύσει τις ομορφιές της Ελλάδας, τα μαγευτικά τοπία, τα αμέτρητα μνημεία, τα υπέροχα φαγητά, τη ζωντανή μουσική και τους φιλόξενους ανθρώπους και παράλληλα να προβληματιστεί με όσα άσχημα και λυπηρά αυτή τη στιγμή συμβαίνουν στην πολύπαθη χώρα μας. Κάθε έναν άνθρωπο που εχει την ευαισθησία να τα κατανοήσει και να τα διαδώσει ως μέρος ενός παγκόσμιου προβλήματος που ζητά απελπισμένα τη λύση. P.S. H δημοσιογράφος speaks the england very best, αλλά σας τα έγραψε σε ινγκρίκ για να καταλαβαίνετε κι εσείς. Για το e-fungus.grAnny Lignou Σάββατο, 30 Μάιος 2015 11:27
Σπάστα, όλα γίνονται "Ανάστα" » Είμαστε Σαρλί, δε λέω, αλλά να μαθαίνουμε και κάτι: Επειδή πέρσι ένα βίντεο με έναν ιερέα σε μια χιώτικη Πρώτη Ανάσταση έκανε το γύρο του ελληνικού ιντερνετ και πέρασε κι από όλες τις εκπομπές, με ένα σωρό μουσικές υποκρούσεις ντίσκο και σχόλια για τον "χαρούμενο" παπά, επειδή φέτος διάβασα για το "ρεσιτάλ" του “σόουμαν” ιερέα που "ξεπετιέται" με το δικό του "στιλ" και “πρέπει να το δείς έγινε viral” σκέφτηκα μια και η καταγωγή μου είναι από τη Χίο να σας πω τι είναι αυτό που κάνει ο παπάς και για ποιο λόγο: Σήμερα το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου έγινε η Πρώτη Ανάσταση (δηλαδή ο Μεγάλος Εσπερινός στην ουσία). Σε κάποιο σημείο, η ακολουθία λέει: «Ανάστα ο Θεός, κρίνον τήν γην, ότι σύ κατακληρονομήσεις εν πάσι τοις εθνέσι». Το έθιμο αυτό έχει πολύ παλιές ρίζες και ο συμβολισμός είναι υπέροχος. Λίγο πριν βγει ο ιερέας από την Ωραία Πύλη, σβήνουν όλα τα φώτα του ναού και γίνεται κυριολεκτικά "άκρα του τάφου σιωπή" στο εκκλησίασμα. Ολα είναι πένθιμα και χωρίς ελπίδα. Ο Θεός είναι νεκρός!!! (Μα γίνεται αυτό; γίνεται να πεθάνει ο Θεός; Ενα κομμάτι του, ναι. Το ανθρώπινο. Για σκεφτείτε πόσα θεϊκα στοιχεία μέσα μας τα αφήνουμε να πεθάνουν γιατί αγνοήσαμε τη θεϊκή υπόστασή τους, και θα δείτε πως γίνεται...). Ο Θεός λοιπόν είναι νεκρός. Μα ένα δευτερόλεπτο μετά, η Ζωή νικάει το θάνατο, τον πατάει κάτω! "Ανάστα ο Θεός". Τότε, ο ιερέας, συμβολίζοντας τον Χριστό πεταγεται με την ορμή της Ζωής από την Ωραία Πύλη, σαν να γίνεται έκρηξη και δίνει το θριαμβευτικο μήνυμα, ότι ο θάνατος ηττήθηκε!!! Ταυτόχρονα γίνεται σεισμός! Το σκοτάδι νικήθηκε από το Φως! Τα φώτα ανάβουν, οι πολυέλαιο κουνιούνται, οι καμπάνες ηχουν χαρμόσυνα κι οι πιστοί χτυπάνε τα στασίδια τόσο δυνατά, που αν το σπάσεις, νοιώθεις ότι συμμετέχεις κι εσύ στην ανίκητη ορμή της Ζωής! Είναι κρίμα να κοροϊδεύεται και να γελοιοποιείται ένα τόσο όμορφο έθιμο με τόσο ελπιδοφόρο μήνυμα. Και, άντε, είπαμε είμαστε Σαρλί κι ο Θεός έχει χιούμορ, και χαμογελάει με τη ντίσκο υπόκρουση. Οι εφημερίδες όμως και τα σοβαρά (;) sites θα έπρεπε να μπουν στον κόπο να μάθουν λίγα πράγματα για αυτό που περιγράφουν ως show. Δεν είναι τρέλα του παπά ούτε προσωπικό στιλ. Είναι πραγματική χαρά για αυτό που συμβαίνει, γιαυτό και ραίνει τους πιστούς με δάφνες της Νίκης. "Σπάστα, κι όλα γίνονται Ανάστα, λέει το τραγουδάκι". Τώρα ξέρεις και γιατί. Εύχομαι να συμβεί σε όλους μας ανεξαιρέτως, να καταφέρουμε να νικήσουμε το θάνατο της αδράνειας, το θλιβερό και τρομερό σκοτάδι της απελπισίας, να αφήσουμε να πεθάνουν όλες οι παλιές κακές συνήθειες, όλες οι σκοτεινές σκέψεις, να μετανοήσουμε (μη σας τρομάζει αυτό ρε παιδιά, αλλάζω τον τρόπο που σκέφτομαι σημαίνει! Αλλάζω τον νου μου, μετα-νοω) να γεμίσουμε από αγάπη, να συγχωρέσουμε (χωράμε όλοι μαζί), να αλλάξουμε τη στάση μας (Ανα+Σταση) και να ξαναγεννηθούμε μέσα στο φώς και τον ενθουσιασμό (εν+θεός+ουσία). Να γίνουμε καινούργιοι! Αν αυτό δεν είναι επΑΝΑΣΤΑΣΗ, τοτε τι είναι; Αννυ Λιγνού για το e-fungus.gr *To video είναι του politischios.gr και η φωτογραφία αντλήθηκε από αυτό. jS2Yc_eXIZ4 Σάββατο, 11 Απρίλιος 2015 14:43
Τι μας λέτε ρε παιδιά; » Και ξαφνικά, μετά τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης, μύδροι εξαπολύονται από παντού. Οι Financial Times γράφουν και τρομοκρατούν: «Οι λαοί της βόρειας Ευρώπης έχουν εχθρότητα για την Ελλάδα». ΣΩΩΩΠΑ! Ενώ πριν, μας λάτρευαν! Αν και δεν είμαι σίγουρη για τους λαούς. Για τις Κυβερνήσεις τους φυσικά και ισχύει αυτό. Ο βρετανικός Guardian σημειώνει ότι «ο Αλέξης Τσίπρας βάζει ως προτεραιότητα τους ανέργους αντί για τους πιστωτές που έχουν δανείσει τη χώρα πάνω από 300 δις δολάρια». (Αυτός που το έγραψε, το ξαναδιάβασε άραγε;) Ο Σουλτς, ανακατεύεται εκεί που δεν τον σπέρνουν, με υφάκι "παιδί είναι ακόμα μωρέ, κάνει λαθάκια - πάρε και ένα μπατσάκι στο μαγουλάκι", και τοποθετείται ΔΗΜΟΣΙΑ ότι ο Τσίπρας πρέπει «να εγκαταλείψει τον προεκλογικό λόγο και να αναλάβει το ρόλο του πρωθυπουργού», επιβεβαιώνοντας ΔΗΜΟΣΙΑ (το τονίζω ξανα) ότι οι κυβερνήσεις μας (πιθανόν και άλλων λαών, αλλά για τις δικές μας μάς καίει τώρα) ήταν απλές μαριονέτες, εντεταλμένες να κοροϊδεύουν αισχρά τον πολύπαθο λαό πριν τις εκλογές και μετά απλά να τον αγνοούν και να τον περιφρονούν επιδεικτικά! Και μάλιστα να δέχονται, εκτός από το να καταπατούν το Σύνταγμα και τα δικαιώματά μας, να τρώνε φάπες από τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και τις εταίρες κυβερνήσεις (ναι με τον τόνο στο δεύτερο "αί") και να τους υποδεικνύουν τι να κάνουν και πως! Να λαμβάνουν αποφάσεις ερήμην τους! Ολοι - όλοι στο ζυγό κι ο ψωριάρης χώρια δηλαδή κι από πάνω "λέγανε κι ευχαριστώ, συγγνώμη, θα είμαι πολύ καλό παιδί την άλλη φορά!" Τι λένε ρε παιδια; Σοβαρά τι λένε; Πως τολμούν να παρεμβαίνουν έτσι και πως το δεχόμαστε; Σκέφτομαι ότι ο πάτος του βαρελιού αυτομαστίγωσης, βλακείας και μαζοχισμού στον οποίο είχαμε καθιζάνει ήταν τελικά σε απύθμενο βάθος, μια και μας προκάλεσε (ειλικρινή) ρίγη συγκίνησης το γεγονός ότι ένας Πρωθυπουργός, εκλεγμένος από εμάς επειδή μας είπε ότι θα κάνει κάποιους χειρισμούς προς όφελος της πατρίδας μας, ΜΕΤΑ τις εκλογές ανήγγειλε ότι θα τους πραγματοποιήσει!!! Περιμέναμε λοιπόν, όλοι μας, ότι τίποτα δεν θα αλλάξει και εκφράζαμε δειλά δειλά (ίσως κι ακόμα) τη συγκρατημένη αισιοδοξία μας, που μέσα μας πιστεύαμε πως θα κρατούσε ένα μήνα, όσο δηλαδή η προεκλογική περίοδος. Η περίπτωση μια εκλεγμένη κυβέρνηση (είτε αριστερή, είτε κεντρώα είτε δεξια) να επιχειρήσει να βελτιώσει την ποιότητα ζωής των πολιτών που την εξέλεξαν, σε συνέπεια των ευθυνών της, μάς ήταν αδιανόητη! Μα άμα καείς με το χυλό, φυσάς και το γιαούρτι. Δεν μας πέρναγε καν από το μυαλό ότι πιθανόν, κάποιος άλλος, φρέσκος, να αποφασίσει να κάνει τη δουλειά του! Να το παλέψει το πράγμα, για μας. Για την Ελλάδα! Η νέα κυβέρνηση, μάς εκπλήσσει ευχάριστα. Ναι, δεν ντρέπομαι να το πω, ελπίζαμε, αλλά δεν το περιμέναμε. Κι οι κινήσεις που όλη η φιλελεύθερη νοοτροπία χαρακτηρίζει σαν "λεονταρισμούς πρωτάρηδων στην πολιτική χωρίς κάποιο ουσιαστικό αντίκρυσμα, χωρίς σχέδιο και χωρίς έρμα", για μας τον κόσμο είναι το αυτονόητο δίκιο, το "γαμώτο". Και γιαυτό το λόγο έχει ξαναενώσει τους Ελληνες, όλων των πολιτικών αποχρώσεων. Και μπορεί να είμαστε "με το σουγιά στο κόκκαλο, με το λουρί στο σβέρκο" αλλά, λίγο θέμε να πεταχτούμε από ξαρχής, ν' αντριέψουμε και να θεριέψουμε, και τότε την έχει πολύ άσκημα το θεριό, απ' "το καμάκι του ήλιου". Αννυ Λιγνού Υ.Γ. Είναι αλήθεια πως η Ελλάδα δέχεται ισχυρή πίεση από παντού. Το έργο της νέας κυβέρνησης είναι δύσκολο κι ο αγώνας πολυμέτωπος. Στο εξωτερικό, αλλά αλλίμονο και στο εσωτερικό. Δεν είναι αλήθεια όμως πως δεν υπάρχουν λύσεις. Κάπου διάβασα πως "οι σκύλοι γαυγίζουν, μα η άμαξα περνά". Καλή επιτυχία και φτου φτου σκόρδα. Δευτέρα, 09 Φεβρουάριος 2015 14:11
Τα Φασόλια της Οργής! (Μια Πρωτοχρονιάτικη Ιστορία). » Μια προσωπική, αληθινή ιστορία: Για όσους δεν έχουν παρακολουθήσει προηγούμενες ιστορίες μου, ο πατέρας μου ήταν αρχιμηχανικός του εμπορικού ναυτικού και οι γιορτές που τον είχαμε σπίτι ήταν σπάνιες και πανηγυρικές. Κάποια τέτοια Χριστούγεννα, μια μέρα των σχολικών διακοπών, πήγα σε μιας φίλης μου το σπίτι που θα μαζευόμασταν όλη η παρεα. Θα ήμουν 14-15 χρόνων. Είπαμε να παίξουμε 31. Κάποιος είπε να παίξουμε 21 αλλά εγώ αντιστάθηκα σθεναρά. “Οχι, το Black Jack είναι τζόγος!” (ενώ η Τριανταμία δεν ήταν). Για να έχει πλάκα, βάλαμε και τα χαρτζηλίκια μας. Ηταν μπόλικα γιατί ήταν γιορτές και όλες οι γιαγιάδες μάς είχαν φορτώσει. Κατά σατανική σύμπτωση είχα μεγαλη ρέντα και τα μάζεψα όλα. Γύρισα σπίτι ολόχαρη, ανεμίζοντας ένα μάτσο χιλιάρικα και πεντοχίλιαρα, να τους ανακοινώσω τη μεγάλη μου τύχη! Ολη η χρονιά θα μου πήγαινε καλά! Το λέω με καμάρι στη μαμά μου, στραβομουτσουνιάζει και μου λέει: "για πες το στον πατέρα σου". Πάω κι εγώ να το πω, χαλαρή κι ανυποψίαστη και την καταιγίδα που ξέσπασε από το πουθενά, ούτε στον εχθρό μου! Ο πάντα ήρεμος, σαν βουδιστής μοναχός, πατέρας μου, πετάχτηκε όρθιος και με κοίταζε με γουρλωμένα μάτια: - ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ! Κέρδισες τα χαρτζηλίκια των συμμαθητών σου στα χαρτιά; Και καμαρώνεις; - Οχι βρε μπαμπά τι χαρτιά; τριανταμία για το καλό παίζαμε. - Και γιατί δεν παίζατε με φασόλια; - Ε δεν έχει πλάκα με φασόλια... - Α, δεν έχει πλάκα. Δεν το περίμενα ποτέ αυτό από σένα! - Ποιο; Να παίξω τριανταμία; - Οχι, να χαίρεσαι που πήρες τα λεφτά των συμμαθητών σου! - Δε χαίρομαι... ψελλισα (ενώ καταχαιρόμουν βέβαια -ήταν πολλά τα λεφτά Αρη- ένοιωθα τουλάχιστον σαν τον Νικ Δη Γκρικ). Δεν καταλάβαινα. Κι οι μεγάλοι παίζανε την Πρωτοχρονιά, μαζί με τα παιδιά, συνήθως με φασόλια ή με κάποιο μικρό έπαθλο, “πχ ο νικητής για μια βδομάδα θα έδινε εντολες κι όλοι θα τις εκτελούσαμε”. Κάποιες φορές έβαζαν κι ένα δεκάρικο (δέκα δραχμες) το φασόλι για να έχει πλάκα και πέρναγε το βράδυ κι ο νικητής, μετά από 6 ώρες είχε κερδίσει το ιλιγγιώδες ποσό των 1.500 δραχμών ας πούμε. Αν και τις περισσότερες παίζαμε με φασόλια με τα οποία ούτε ένα πιάτο φασολάδα δεν έφτανε να κάνεις, αλλά είχε τόση πλάκα. Γιατί ήταν διαφορετικό τώρα αυτό; - Και το βαστάει η καρδιά σου να ξοδέψεις ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΡΩΤΑ ΣΟΥ; Που δεν είναι δικά σου; Δεν είναι το παιδι μου αυτό. Η απογοήτευση στο βλέμμα του, ήρθε σαν σφαλιάρα. - Μα δεν τα έκλεψα καλέ, τα κέρδισα με την αξία μου! -θυμήθηκα που μου έμαθαν να παλεύω για το δίκιο μου-. - Σοβαρά; Τρομερή αξία! Καμμία αξία δεν έχει κάποιος που βασίζεται στην τύχη. Δες στο λεξικό τις λέξεις "τυχοδιώκτης" και "τυχάρπαστος" και πες μου αν σου αρέσουνε. - Ελεος, ρε μπαμπά... - Και ξέρεις ποιο είναι το επόμενο στάδιο; ο ΜΕΣΑΖΟΝΤΑΣ! - Ο... ποιος; (τι λέει ο άνθρωπος;) - Αυτός ο κερατας που ζητάει λεφτά για να κάνει μια εξυπηρέτηση που θα έπρεπε να την κάνει με την καρδιά του, αυτός που για να βάλει κάποιον σε μια δουλειά, του παίρνει ένα και δύο και τρία μηνιάτικα από τα εφτά που θα δουλέψει όλα κι όλα! - Μπαμπά, σοβαρά, τι λες; - Ξέρεις πόσοι έχουν έρθει και μου έχουν ζητήσει να μεσολαβήσω στην εταιρεία να μπαρκάρουν και θα μου έδιναν έναν και δύο και τρεις μισθούς; - Γιατί; - Γιατί οι άνθρωποι χρειάζονταν δουλειά και κάποιοι άλλοι αλήτες το κάνουν! Παίρνουν σε μια στιγμή τον κόπο ενός μήνα από κάποιον οικογενειάρχη για να του βρουν μπάρκο, αδιαφορώντας για το πως θα ζήσει η οικογένειά του, που... - Βρε μπαμπα δεν είμαι ναυτικός, τι μου τσαμπουνάς εκεί! Και δεν ίδρωσαν και πολύ όλοι αυτοί για τα χαρτζηλίκια τους! Κι αν τους πειράζει, να μην τα έπαιζαν. Ετσι δεν είναι; - Δηλαδή, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα! Δεν νοιώθεις καμμία τύψη που τους πέτυχες σε μια στιγμή βλακείας, ή αδυναμίας και τους εκμεταλλεύτηκες! - WΗΑΤ??? - Είναι ακριβώς το ίδιο με τους εμπόρους ναρκωτικών! Κι αυτοί λένε, “εγώ απλώς τα προσφέρω αφού υπάρχει ζήτηση. Δεν τους πίεσε κανείς, ελεύθεροι είναι, ας μην τα έπαιρναν”. Ομως κάνουν τα πάντα για να μην πέσουν τα δικά τους παιδιά στην παγίδα. - Ωπα-ώπα-ώπα, από μία πρωτοχρονιάτικη τριανταμία με τους φίλους μου για πλάκα, έγινα ξαφνικά και εμπορος ναρκωτικών; - Το σκεπτικό είναι το ίδιο. Ιδια ηθική. Να βγαζεις λεφτά χωρίς κόπο, από την αδυναμία του αλλου και να τον υποδουλώνεις. Μετά, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Του έχεις πάρει όλη τη δύναμη. - Να 'μαι και δουλέμπορας τώρα. Πως τους υποδουλώνω πάλι; - Αφού δεν καταλαβαίνεις τι λέω, δεν έχει σημασία. Καλοφάγωτα. Πήγαινε να δεις πως θα σε κοιτάνε οι φίλοι σου, όταν εσύ θα έχεις και θα ξοδεύεις ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥΣ κι αυτοί δεν θα έχουν. Πάντως, εντελώς πληροφοριακά σου λέω ότι τα μεγαλύτερα εγκλήματα γίνονται με ένα "δεν πειράζει, εγώ προσωπικά δεν κάνω κάτι κακό". Κόμπος στο λαιμό. Τι ξεφτίλα ήταν τώρα αυτή; Κι η μάνα μου γιατί κρυφογέλαγε πίσω από την πόρτα; Που να τολμήσω να πάω να αγοράσω τους δίσκους που ήθελα; Την άλλη μέρα, πήγα σαν βρεγμένη γάτα και τα γύρισα πίσω σε όλους: "Πάρτε τα λεφτά σας ρε, δεν είναι σωστό, για πλάκα παίζαμε..." Ο Σωτήρης μου είπε: “Ουφ, ευτυχώς, να σαι καλά, θα με σκότωνε ο πατέρας μου”. Ολοι χάρηκαν και με ανακύρηξαν ήρωα της παρέας, εθνικό ευεργέτη, αδαμάντινο χαρακτήρα, σπουδαία προσωπικότητα και άλλα τέτοια που ήξερα πως δεν μου άξιζαν καθόλου. Και ντρεπόμουν ακόμα πιο πολύ. Ούτε το δικό μου χαρτζηλίκι δεν κράτησα. Πήγα και πήρα μια επάργυρη πένα του πατέρα μου και ένα άρωμα της μαμάς μου. Κάτι ψιλά που περίσσεψαν τα έριξα στο παγκάρι της Μαρμαριώτισσας. Δεν ήθελα φράγκο από αυτά τα λεφτά! Το ρεζουμέ είναι πως μετά από αυτό το ρεζιλίκι, σιχαίνομαι τα τυχερά παιχνίδια, τα χαρτιά και τα μπλιμπλίκια που σου τρώνε λεφτά. Τώρα που μεγάλωσα, τις πρωτοχρονιές φροντίζω να έχουμε πάντα φασόλια στο σπίτι. Κι αν τύχω κάπου που παίζουν ακόμα και πενταροδεκάρες “έτσι για το καλό” πάντα κοιτάω ψηλά στον ουρανό, για να πάρω άδεια. Συνήθως, δεν μου δίνει. Αννυ Λιγνού για το www.e-fungus.gr Σάββατο, 22 Νοέμβριος 2014 12:58
Ποτάμια και λίμνες της Αθήνας » Η οδός Σταδίου είναι ποτάμι! Φαίνεται απίστευτο; Είναι όμως αληθινό. Μάλιστα στο ύψος του Αρσακείου υπήρχε και μία γέφυρα για να μπορούν οι Αθηναίοι να περνάνε από την μία όχθη στην άλλη. Μία φοβερή καταιγίδα παρέσυρε στα 1852 την γέφυρα, με αποτέλεσμα να κοπεί η Αθήνα στα δύο. Βεβαίως, όλ΄ αυτά συνέβαναν πριν το ρέμα κλειστεί με μπάζα για να δημιουργηθεί η σημερινή οδός Σταδίου. Αλλά το νερό συνεχίζει να κυλάει υπόγεια και σήμερα. Σε πολλά μεγάλα κτίρια τα νερά του ποταμού της οδού Σταδίου αντλούνται με ειδικά υδραυλικά συστήματα, προκειμένου να μην πλημμυρίσουν τα υπόγειά τους. Αλλοι δρόμοι, που παλιότερα, ήταν ποτάμια είναι η Φωκίωνος Νέγρη και η Βουκουρεστίου, η οποία ταυτίζεται με το ρέμα του Λυκαβητού. Το υπέδαφος αυτών των κεντρικών δρόμων της Αθήνας είναι και σημερα πλούσιο σε υπόγεια νερά, τα οποία ο δήμος Αθηναίων σκοπεύει να αξιοποιήσει. Πλούσια υπόγεια νερά έχουν εντοπιστεί ακόμα σε:* Οδό Ριζάρη, πίσω από το Πολεμικό Μουσείο.* Λεωφόρο Συγγρού, από του Στύλους του Ολυμπίου Διός μέχρι το ξενοδοχείο "Ιντερκοντινέταλ".* Οδούς Ηρώδου Αττικού και Νεοφύτου Βάμβα.* Σόλωνος και Ηρακλείτου.* Εθνικό Κήπο, όπου ρέει και η περίφημη πηγή "Μπουμπουνίστρα".* Λεωφόρο Αλεξάνδρας, όπου τα νερά αναβλύζουν μέσα από τα θεμέλια του κτιρίου του Αρείου Πάγου. Ομως, εκτός από τα ρέματα, τις πηγές και τα υπόγεια νερά, στο κέντρο της Αθήνας ρέει ένα πραγματικό ποτάμι. Ο Ηριδανός είναι ένα ποτάμι που επιμένει να διαπερνά υπογείως το κέντρο της Αθήνας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Πηγάζει από τον Λυκαβητό, περνάει κάτω από την πλατεία Συντάγματος (και κάτω από το... υπουργείο Οικονομικών) και ξαναβγαίνει στην επιφάνεια στην οδό Ερμού μέσα στο αρχαίο νεκροταφείο του Κεραμεικού. Στην αρχαία Αθήνα, ο Ηριδανός συναντούσε τον περίβολο των τειχών στην περιοχή της σημερινής πλατείας Συντάγματος. Το ότι πηγάζει από τον Λυκαβηττό το γνωρίζουμε από αναφορά του Στράβωνα. Ο Ησίοδος αναφέρεται σ΄ αυτό το αθηναϊκό ποταμάκι στην "Θεογονία" του, γράφοντας ότι ήταν γυιός του Ωκεανού και της Τυθήος. Ο Ηριδανός καλύφθηκε κατά την ρωμαϊκή εποχή, στο τμήμα του που διαπερνούσε την αρχαία πόλη. Σήμερα έχει μία ορατή κοίτη, μήκους 50 μέτρων, μέσα στον Κεραμεικό, όπου η επιφάνεια του αρχαιολογικού χώρου είναι τρία μέτρα χαμηλότερη από το επίπεδο του εδάφους της σημερινής πόλης. Μετά τον Κεραμεικό το ποτάμι, που διατηρεί κι ένα σπάνιο είδος μικρών ψαριών, χάνεται κάτω από την οδό Πειραιώς και χύνεται στον Κηφισό. Η Αθήνα στην αρχαιότητα (και σήμερα) περιλάμβανε όλους τους οικισμούς της Αττικής. Γι΄ αυτό και το επίσημο όνομά της ήταν (και είναι) στον πληθυντικό: "αι Αθήναι". Δίπλα σε μία άλλη πηγή των Αθηνών, λοιπόν, διασώζεται η αρχαιότερη πέτρινη γέφυρα της Ευρώπης. Στην Βραυρώνα, που βρίσκεται ανάμεσα στην Αρτέμιδα (Λούτσα) και στις Πρασιές (Πόρτο - Ράφτη), το νερό μιας πλούσιας πηγής συνεχίζει να αναβλύζει και σήμερα δίπλα στο ιερό της Αρτέμιδας. Το νερό περνάει κάτω από ένα πέτρινο γεφύρι, το οποίο μερικοί υποστηρίζουν ότι είναι το αρχαιότερο. Ομως η πρωτιά αυτή πρέπει να ανήκει σε μυκηναϊκά γεφύρια της Αργολίδας, όπως δείχνουν τα διαθέσιμα στοιχεία. Ενα άλλο αρχαίο γεφύρι διασώζεται στον Σαρανταπόταμο της Ελευσίνας. Το ποτάμι αυτό (ονομάζεται και "της Γιαννούλας") πηγάζει από τις κορυφές της Πάρνηθας και περνώντας κάτω από την μονή Κλειστών της Φυλής, εκβάλει στον κόλπο της Ελευσίνας. Ο Σαρανταπόταμος έχει πολλές καταβόθρες. Ετσι, το νερό του ξαφνικά χάνεται ψηλά στην Πάρνηθα και εμφανίζεται πάλι στο Θριάσιο Πεδίο. Πολλές φορές η ροή του Σαρανταπόταμου είναι τόσο μεγάλη, ώστε προξενεί καταστροφικές πλημμύρες, σχεδόν κάθε χειμώνα. Γενικά στο Λεκανοπέδιο Αθηνών υπάρχουν 700 ρέματα! Απ΄αυτά μόνο τα 70 φαίνονται. Ολα τ΄ άλλα έχουν σκεπαστεί και την εποχή που έχουν νερό κυλάνε υπόγεια. Σε έντονες βροχοπτώσεις ξαναγίνονται... ποτάμια και προξενούν καταστροφές, όπως ο Ποδονίφτης στη Νέα Ιωνία. Υπόγεια κινείται σήμερα και ο ποταμός Ιλισός, που πηγάζει από τον Υμητό. Η κοίτη του περνάει μπροστά από το Παναθηναϊκό Στάδιο, όπου υπήρχε και μία γέφυρα, μέχρι πριν λίγες δεκαετίες. Η γέφυρα αυτή ανακατασκευάστηκε το 1896, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι θεατές των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. (φωτογραφία αριστερά) Αξίζει να επισημάνουμε το εξής: Παρά την επικάλυψη του Ιλισού, η οποία άρχισε το 1948 και παρά τις σοβαρές επεμβάσεις στις εκβολές του και σ' όλον τον φαληρικό όρμο, το Δέλτα του Ιλισού ξανασχηματίστηκε σ΄ έναν πολύτιμο για την Αθήνα υγροβιότοπο, όπου έχουν εντοπιστεί πάνω από 89 είδη πουλιών, όπως σταχτοτσικνιάδες, σκουφοβουτηχτάρες, κορμοράνοι, μπεκατσινοσκαλίδρες και (όσο κι αν φαίνεται απίστευτο) καστανόλαιμες χήνες. Ομως το κατ΄ εξοχήν ποτάμι του Λεκανοπεδίου Αθηνών είναι ο Κηφισός, που οι παλιότεροι Αθηναίοι τον ονομάζουν και σκέτα "Ποτάμι".Οι πηγές του Κηφισού βρίσκονται στις βορειοδυτικές πλευρές της Πεντέλης κοντά στην Κηφισιά, στην οποία άλλωστε έδωσε και τ΄ όνομά του. Με το ίδιο όνομα (Κηφισός) υπάρχουν τρία ακόμα ποτάμια στην Ελευσίνα, στην Βοιωτία και στην Φωκίδα. Από το όνομα της πηγής "Κεφαλάρι" του Κηφισού πήρε τ΄ όνομά της και μία περιοχή της Κηφισιάς. Σήμερα τα νερά του Κεφαλαριού έχουν δεσμευτεί και χρησιμοποιούνται για ύδρευση. Σήμερα, επίσης, οι υπερβολές της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του δημοτικισμού αφαίρεσε από τον Κηφισσό ένα "σίγμα". Η πανάρχαια γραφή του είναι με δύο "σίγμα" (Κηφισσός) και αποδεικνύει ότι το όνομα αυτού του αθηναϊκού ποταμού είναι ηλικίας τουλάχιστον... 5.000 ετών! Αλλες πηγές του Κηφισού βρίσκονται στο Τατόϊ και στην Βαρυμπόμπη. Το ρέμα της Βαρυμπόμπης, μάλιστα, έχει κι έναν εντυπωσιακό καταρράκτη (φωτογραφία δεξιά). Το ρέμα αυτό ενώνεται με το πανέμορφο ρέμα της Χελιδονούς και μετά τον Χαμόμυλο και τον Κόκκινο Μύλο τα νερά του πέφτουν στην κυρίως κοίτη του Κηφισού. Τα ονόματα αυτά δείχνουν και τα σημεία που παλιότερα λειτουργούσαν νερόμυλοι. Οι πηγές από την Πεντέλη σχηματίζουν ένα άλλο ποτάμι, που στο Χαλάνδρι ονομάζεται "Ρεματιά" και στη Νέα Ιωνία "Ποδονίφτης". Ενώνεται με την κυρίως κοίτη του Κηφισού στο τέρμα Πατησίων στην περιοχή της Νέας Χαλκηδόνας. Ο Ποδονίφτης είχε προκαλέσει τις τρομερές πλημμύρες του 1995. Ο Κηφισός έχει όλες τις εποχές νερό. Δυστυχώς οι βιομηχανικές εγκαταστάσεις που λειτουργούν κατά μήκος της κοίτης του έχουν μετατρέψει την λεκάνη απορροής του σε... χαβούζα. Αλλά η Αθήνα και γενικά η Αττική έχει και... λίμνες! Η πιο γνωστή λίμνη του Μαραθώνα είναι τεχνητή. Δημιουργήθηκε για να συγκεντρώνει τα νερά της ανατολικής Πάρνηθας. Το φράγμα κατασκευάσθηκε μεταξύ 1924 -1929 από από την αμερικάνικη εταιρεία "Ούλεν". Η τεχνητή λίμνη εγκαινιάστηκε το 1929 από τον τότε πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο. (φωτογραφία δεξιά από το τουριστικό περίπτερο) Η πραγματική λίμνη του Μαραθώνα βρίσκεται στον Σχοινιά. Τα νερά της αποτελούσαν φυσικό φραγμό για τους Πέρσες στην ιστορική μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ. Παλαιότερα την λίμνη στον Σχοινιά τροφοδοτούσαν με νερά τα ρέματα που χύνονταν στην τεχνητή λίμνη Μαραθώνα και οι πηγές που βρίσκονται στο Κάτω Σούλι και οι οποίες σήμερα έχουν δεσμευτεί. Στην δεκαετία του '60 έγιναν έργα αποξήρανσης για την οργάνωση της διεθνούς συγκέντρωσης προσκόπων ("Τζάμπορι"). Στον χώρο του "τζάμπορι" λειτουργεί σήμερα αεροδρόμιο ενώ άλλα τμήματα της λίμνης και του εκτεταμένου βάλτου της έγιναν εξοχικές κατοικίες από τον οικοδομικό συνεταιρισμό δικαστών και δικαστικών υπαλλήλων. Ο υγρότοπος του Σχοινιά, με το περίφημο δάσος κουκουναριάς, έχει μεγάλη οικολογική σημασία και πρέπει να προστατεύεται. Στην εποχή της μετανάστευσης των πουλιών φιλοξενεί πολλά σπάνια περαστικά πουλιά, όπως πάπιες, χήνες και κύκνους. Πρόσφατα ασκήθηκε δίωξη εναντίον του συνεταιρισμού, επειδή επέκτεινε τις οικοδομές του στον υγρότοπο του Σχοινιά. Μία άλλη λίμνη της Αττικής βρίσκεται κοντά στο Αλεποχώρι, στον παραλιακό δρόμο που πηγαίνει προς Σχίνο, Περαχώρα και Λουτράκι. Είναι η "Χορταρόλιμνη", η οποία για την ακρίβεια είναι λιμνοθάλασσα. Αλλά ας επανέλθουμε στην περιφέρεια πρωτευούσης. Η πιο γνωστή λίμνη της είναι "του Κουμουνδούρου" και βρίσκεται στον Σκαραμαγκά. Υπάρχουν όμως και δύο άγνωστες λίμνες. Μετά το Τατόϊ και στο οροπέδιο του Κατσιμιδίου, υπάρχει το δάσος της Αγίας Τριάδας. Εκεί βρίσκονται δύο ανώνυμες λίμνες. Η πρώτη βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της κορυφής "Μπελέτσι" και σχηματίζεται από τα νερά της πηγής "Ζιπούνι". (φωτογραφία δεξιά) Η δεύτερη φαίνεται πως σχηματίστηκε από τα αναχώματα ενός δρόμου της "Ιπποκρατείου Πολιτείας", που έκλεισε την κοίτη κάποιου ρέματος. Η λίμνη αυτή, που βρίσκεται πολύ κοντά στο παλιό εκκλησάκι της Αγίας Τριάδας και στα νοτιοδυτικά της κορυφής "Μπελέτσι", έχει βάθος 5-6 μέτρα και επιφάνεια πάνω από 5.000 τετραγωνικά μέτρα. Ποτάμια, υπόγεια ρέματα, λίμνες. Η Αθήνα έχει πολλές εκπλήξεις... Info: Το άρθρο είναι του Νίκου Νικητίδη και το βρήκαμε στο blog του: nikitidis.blogspot.de. Αξίζει τον κόπο να περιηγηθείτε κι εσείς και να ψάξετε τις πολύ ενδιαφέρουσες ψηφιακές περιοδικές εκδόσεις που προσφέρει δωρεάν, για όλους τους φυσιολάτρες. Oλες οι φωτογραφίες είναι του Νίκου Νικητίδη εκτός από την πρώτη του ρέματος Χαλανδρίου, την οποία βρήκαμε στο blog: stinplatia.blogspot.de www.e-fungus.gr Σάββατο, 25 Οκτώβριος 2014 10:26
Εφυγε ο Λουκάνικος » Με μεγάλη μας θλίψη, σας ενημερώνουμε ότι ο Λουκάνικος, δεν είναι πια κοντά μας. Ο επαναστάτης σκύλος που δεν μπέρδευε ποτέ τους φίλους από τους άλλους, έφυγε σε ηλικία περίπου 10 χρόνων, λόγω της επιβαρυμένης από τα πολλά χημικά που δέχτηκε κατά καιρούς, υγείας του. Τον φρόντιζε κάποιος φίλος του της περιοχής, ο οποίος και τον περιέθαλπε, μέχρι το τέλος της επαναστατικής ζωής του και από εκείνον έγινε γνωστό ότι έφυγε από τη ζωή. Είχε συμμετάσχει αυτοβούλως σε όλες τις πορείες στο κέντρο των Αθηνών, πάντα με το μέρος των εξεγερμένων και πάντα στην πρώτη γραμμή του πυρός. Εγινε το σύμβολο των εξεγερμένων και η φήμη του έφτασε ως το εξωτερικό. Ο Λουκάνικος είχε πρωταγωνιστήσει σε εκατοντάδες άρθρα, κείμενα και φωτορεπορτάζ αποτελώντας έμπνευση και παράδειγμα θάρρους. Η λέξη "αδέσποτος" του ταιριάζει μόνο με την κυριολεκτική της έννοια. Ηταν πάντα ελεύθερος. Δεν είχε δεσπότες. Μόνο φίλους. Στο καλό Λουκάνικε, καλά να περάσεις εκεί που πας και μακάρι να έχεις ειρήνη, ηρεμία, φαγητό, φίλους και ατέλειωτο χώρο για παιχνίδια. Αυτά για τα οποία αγωνίστηκες δηλαδή. Δείτε ΕΔΩ μια παλιότερη συλλογή φωτογραφιών για τον Λουκάνικο. www.e-fungus.gr   Πέμπτη, 09 Οκτώβριος 2014 11:13
BACA - Η συμμορία με τους Φύλακες Αγγελους » Ισως το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο νου όταν βλέπετε αυτή την εικόνα, είναι ότι πρόκειται για μια συμμορία από αλήτες με μηχανές, που ποιος ξέρει σε τί παράνομες δραστηριότητες είναι μπλεγμένοι. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική: Η παρέα αυτή με τους τρομαχτικούς και άγριους μηχανόβιους, άντρες και γυναίκες, λέγεται BACA που σημαίνει: "Μοτοσυκλετιστές Εναντίον της Παιδικής Βίας" και ούτε λίγο ούτε πολύ, είναι αφιερωμένοι στο να παρέχουν υποστήριξη σε παιδιά και γυναίκες που έχουν υποστεί βία και κακοποίηση. Ενεργώντας ουσιαστικά σαν μέλη της οικογένειάς τους, όταν κληθούν για κάποιο περιστατικό, χρησιμοποιούν μια συμβολική τελετή μύησης στην ομάδα, δίνουν ένα μπουφάν με το σήμα της συμμορίας και κάνουν το παιδί ή την μητέρα που υφίσταται βία να νοιώθει ότι έχει κάποιον να τους προστατέψει σαν πατέρας, σαν μεγάλος αδερφός, ή σαν γιος τους. Η υποστήριξη και η ασφάλεια που αισθάνονται είναι ασύγκριτη. Η ομάδα, χρησιμοποιεί όλο το τρομαχτικό της παρουσιαστικό (εχουν στην παρέα έναν τύπο "δυο μέτρα σαν ντουλάπα" όπως λένε οι ίδιοι και γελάνε, ο οποίος έχει το παρατσούκλι "Το Δέντρο") προκειμένου να τρομοκρατήσουν τους θρασύδειλους που παρενοχλούν παιδιά ή γυναίκες. Η δράση τους όμως δεν σταματά εκεί. Μέλη της οργάνωσης καταθέτουν στα δικαστήρια υπέρ των θυμάτων, ως αυτόπτες μάρτυρες της βίας, εκεί που οι γείτονες ή ακόμα και οι συγγενείς "προτιμούν να μην αναμειχθούν". Σε άλλο βίντεο, μάθαμε ότι πληρώνουν ακόμη και για την ψυχολογική υποστήριξη των θυμάτων απο ειδικους, η οποία είναι απαραίτητη για την ομαλή ένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο. Τα μέλη της απίθανης αυτής συμμορίας, βρίσκονται όπου τα χρειάζονται οι φίλοι τους. Αν κάποιο παιδί φοβάται να πάει σχολείο, το πηγαίνουν εκείνοι, συνοδεία. Αν φοβάται να βγει στο διάλειμμα επειδή έχει πέσει θύμα bullying, ένα μέλος της ομάδας κάθεται απέξω, σε ορατό σημείο και περιμένει για όσες μέρες χρειαστεί μέχρι ο φίλος του να νοιώσει και πάλι ασφαλής και δυνατός για να τα βγάλει πέρα. Εχει διαπιστωθεί ότι τα παιδιά έχουν τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να καταθέσουν στο δικαστήριο, εάν είναι μέλη αυτής της οργάνωσης και αισθάνονται προστατευμένα. Οι ίδιοι λένε για τους εαυτούς τους: Θα κάνουμε ΤΑ ΠΑΝΤΑ για να προστατεύσουμε τα παιδιά. "Είμαστε σε όλη την Αμερική και όλο αυξανόμαστε. Τώρα αριθμούμε πάνω από 3.000 μέλη σε διάφορες τοπικές ομάδες. Καμμιά ομάδα μηχανόβιων δεν κάνει αυτό που κάνουμε εμείς. Θέλουμε να ενθαρρύνουμε τα παιδιά και τις γυναίκες που υφίστανται σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική βία να μην φοβούνται τον κόσμο στον οποίο ζούμε και να μπορούν να πάρουν το θάρρος να καταγγείλουν αυτή τη ζοφερή κατάσταση ώστε να γλιτώσουν μια και καλή από αυτό. Μόνο όταν καταλάβουμε ότι τα παιδιά δεν φοβούνται πια και έχουν επουλωθεί οι πληγές στην ψυχή τους, ότι νοιώθουν ασφάλεια και τον κίνδυνο μακριά, τότε ξέρουμε πως έγινε η δουλειά μας. Οταν ένα παιδί ζητάει τη βοήθειά μας, κάνουμε μία θεαματική είσοδο!!! Πηγαίνουμε σπίτι του καμμιά εικοσιπενταριά μοτοσυκλέτες που κάνουν τεράστιο θόρυβο και ξεσηκώνουμε τη γειτονιά στο πόδι! Ολοι ξυπάνει για τα καλά! Ολοι καταλαβαίνουν ότι έχουμε έρθει! Τα παιδιά στην αρχή τα έχουν χαμένα. Είναι τρομαγμένα και ντροπαλά. Κοιτάνε αυτούς τους άγριους τύπους με τα πέτσινα που εμφανίζονται με τις μηχανές μπροστά στο σπίτι τους και κρύβονται. Τοτε το σώου αρχίζει: συστηνόμαστε στο παιδί κι εμφανίζεται "το Δέντρο". Τα παιδιά γελάνε και χαλαρώνουν. Τους δίνουμε τελετουργικά το μπουφάν της συμμορίας μας με το σ'υνθημά μας "Σε κανέναν δεν αξίζει να ζει μέσα στο φόβο" και τους λέμε ότι τώρα πια είμαστε αδέρφια, οτι ανήκουν στην οικογένειά μας και θα είμαστε πάντα εκεί για αυτά, όποτε μας χρειαστούν. Υστερα τους συστήνουμε δύο μέλη της ομάδας που είναι κάτι σαν τους "προσωπικούς τους φύλακες - αγγέλους". Μπορούν να τους καλέσουν στο τηλέφωνο οποιαδήποτε ώρα της μέρας ή της νύχτας και θα είναι σε ελάχιστο χρόνο δίπλα τους, έτοιμοι να κάνουν σκόνη όποιον τα πειράξει! Ετσι, όταν έρθει η ώρα του δικαστηρίου και ο δικαστής ρωτάει τα παιδιά αν φοβούνται (αυτόν που τα κακοποίησε) να καταθέσουν, τότε εκείνα τα παιδιά που είναι μέλη μας, συνήθως απαντούν: "-Οχι, δεν τον φοβάμαι γιατί οι φίλοι μου είναι πιο φοβεροί από αυτόν" Κάποιοι από εμάς, (λένε συγκρατώντας με δυσκολία τα δάκρυά τους) έχουμε υποστεί βία όταν ήμασταν μικροί και ξέρουμε τι κόλαση είναι αυτό. Να φοβάσαι και να τρέμεις όλη την ώρα. Να μην σε πιστεύει κανείς. Να μη δίνει δεκάρα κανείς. Δεν το ευχόμαστε ούτε στον εχθρό μας. Γιαυτό ακριβώς, όποιος πειράξει κάποιο παιδί και το μάθουμε ΘΑ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑ ΤΡΟΜΕΡΟ, ΤΡΟΜΕΡΟ ΛΑΘΟΣ κι αλίμονό του..." λένε απειλητικά. Ποιος είπε ότι στις μέρες μας δεν γίνοται όμορφα πράγματα; Ποιος είπε ότι νικάει πάντα το κακό; Ποιος είπε ότι το καλό δεν έχει συμμάχους; Απάνω τους BACA! Αννυ Λιγνού για το e-fungus.gr *Οι φωτογραφίες αντλήθηκαν από το βίντεο. QnVbQuxok0I Vjlwa3QX1mI Δευτέρα, 18 Αύγουστος 2014 10:52
Godfrey Bloom στην Ευρωβουλή: "Ο κόσμος θα μπουκάρει και θα σας κρεμάσει:" » O ανεξάρτητος Αγγλος ευρωβουλευτής Godfrey Bloom έκανε μια εξαιρετική ομιλία στο Ευρωκοινοβούλιο στις 21 Νοεμβρίου 2013 σχετικά με την φορολογική πολιτική για την περίοδο 2014-2020, στο Στρασβούργο. Μέσα σε ένα μόνο λεπτό περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί, αλλά και προλέγει μεγάλες κοινωνικές αναταραχές αν δεν αλλάξει αυτή η απάνθρωπη πολιτική. Απολαύστε τον: - "Κύριε Μπλουμ, έχετε ένα λεπτό." - "Λοιπόν κύριε Πρόεδρε, σκέφτομαι να ανακαλέσω στη μνήμη τη φράση του μεγάλου Αμερικανού φιλοσόφου Murray Rothbard ότι "το Κράτος είναι μια μεγάλη συμμορία κλεφτών!" Η φορολογία αφορά σε ένα σύστημα όπου οι πολιτικοί μαζί με τους γραφειοκράτες κλέβουν χρήματα από τους πολίτες, για να τα ξοδέψουν με τον πιο αισχρό τρόπο, κι' εδώ (το ευρωκοινοβούλιο) δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι συναρπαστικό. Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορείτε να μιλάτε για φόρους χωρίς να σας πιάνουν τα γέλια. Ολη η επιτροπή και οι όλοι οι γραφειοκράτες φοροδιαφεύγουν! Εσείς δεν πληρώνετε φόρους, όπως πληρώνουν φόρους οι πολίτες! Εσείς, έχετε συνάψει κάθε είδους ειδικές συμφωνίες κι έχετε ένα σωρό φορολογικούς συντελεστές, πολύ ψηλό αφορολόγητο και οι συντάξεις που παίρνετε δεν επιβαρύνονται με συνδρομές. Εσείς είστε οι μεγαλύτεροι φοροφυγάδες στην Ευρώπη και τολμάτε να μιλάτε με ύφος 7 καρδιναλίων για την φοροδιαφυγή των πολιτών!!! Λοιπόν το μήνυμα έχει φτάσει στ' αυτιά των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ενωσης και πολυ σύντομα θα αντιληφθείτε πως αυτοί που βλέπουν την Ευρωπαϊκή Ενωση με σκεπτικισκμό θα επιστρέψουν τον Ιούνιο σε όλο και μεγαλύτερους αριθμούς κι' ακόμα χειρότερα, δε θα αργήσει ο καιρός που θα μπουκάρουν εδώ μέσα και θα σας κρεμάσουν και θα έχουν δίκιο!" Μετάφραση Αννυ Λιγνού για το www.e-fungus.gr brExukOjt3U   Σάββατο, 16 Αύγουστος 2014 11:39
R.I.P. O Captain! My Captain! » Ο Robin Williams έφυγε χτες από κοντά μας προξενώντας μας μεγάλη μελαγχολία. Σαν αποχαιρετισμό στον αγαπημένο ηθοποιό που σημάδεψε τη νεότητά μας σαν καθηγητής Κίττινγκ στον Κύκλο Των Χαμένων ποιητών, προτρέποντάς μας να αδράξουμε τη μέρα (carpe diem) και λέγοντάς μας:   «Δεν διαβάζουμε και γράφουμε ποίηση γιατί είναι χαριτωμένη. Διαβάζουμε και γράφουμε ποίηση γιατί είμαστε μέλη της ανθρώπινης φυλής. Και η ανθρώπινη φυλή είναι γεμάτη πάθος. Και η ιατρική, η νομική, οι επιχειρήσεις, η μηχανική, αυτά είναι ευγενείς ασχολίες και απαραίτητες για την διατήρηση της ζωής. Αλλά η ποίηση, η ομορφιά, το ειδύλλιο, η αγάπη, είναι αυτά για τα οποία μένουμε ζωντανοί»,   του αφιερώνουμε το γνωστό ποίημα του Walt Whitman “O Captain! My Captain!” Τα λόγια του θα σας αγγίξουν μια και πρόκειται στην ουσία για ένα μοιρολόι, ταιριαστό με την ημέρα. R.I.P. Dear Robin Williams.   O Captain! my Captain! our fearful trip is done, The ship has weather ’d every rack, the prize we sought is won, The port is near, the bells I hear, the people all exulting, While follow eyes the steady keel, the vessel grim and daring;   But O heart! heart! heart! O the bleeding drops of red, Where on the deck my Captain lies, Fallen cold and dead.   O Captain! my Captain! rise up and hear the bells; Rise up -for you the flag is flung- for you the bugle trills, For you bouquets and ribbon’d wreaths -for you the shores a-crowding, For you they call, the swaying mass, their eager faces turning;   Here Captain! dear father! The arm beneath your head! It is some dream that on the deck, You’ve fallen cold and dead.   My Captain does not answer, his lips are pale and still, My father does not feel my arm, he has no pulse nor will,   The ship is anchor’d safe and sound, its voyage closed and done, From fearful trip the victor ship comes in with object won; Exult O shores, and ring O bells!   But I with mournful tread, Walk the deck my Captain lies, Fallen cold and dead. Ω Καπετάνιε, Καπετάνιε μου! Το φοβερό ταξίδι μας τελείωσε Το πλοίο μας άντεξε κάθε καμτσικιά του καιρού Τα λάφυρα που αναζητούσαμε τα πήραμε Και το λιμάνι είναι κοντά, ακούω καμπάνες οι ανθρώποι θριαμβολογούν, ενώ κοιτούν το σταθερό σκαρί στο αυστηρό και θαραλλέο μας καράβι.   Μα, ώ καρδιά! καρδιά! καρδιά! Οι κατακόκκινες σταγόνες από αίμα κει στο κατάστρωμα που είναι ξαπλωμένος ο Καπετάνιος μου νεκρός και κρύος   Ω Καπετάνιε, Καπετάνιε μου! Σήκω ν' ακούσεις τις καμπάνες Σήκω! -για σένα κυματίζουν οι σημαίες- για σένα οι σάλπιγγες κάνουνε τρίλλιες Για σένα οι ανθοδέσμες και οι γιρλάντες για σένα συνωστίζεται το πλήθος εσένα φωνάζει ο κόσμος που πάλλεται για σένα γυρνούν με αγωνία το κεφάλι.   Ε, Καπετάνιε! Αγαπημένε μου πατέρα! Το μπράτσο κάτω απ' το κεφάλι σου το βάζω Σαν όνειρο είναι πάνω στο κατάστρωμα πως έχεις γείρει εσύ, νεκρός και κρύος. Ο Καπετάνιος δεν μου απαντά, τα χείλη του χλωμά κι ακίνητα είναι, Το χέρι μου ο πατέρας μου δε νοιώθει σφυγμό δεν έχει μήτε θέληση,   Το πλοίο αγκυροβολημένο, ασφαλές και γερό το μπάρκο έχει γίνει στην εντέλεια από το τρομερό ταξίδι νικηφόρο με κερδισμένα λάφυρα. Αγαλλιάστε ακτές και χτυπήστε καμπάνες!   Μα εγώ, με βήμα πένθιμο θα περπατώ στη γέφυρα που κείται ο Καπετάνιος μου κρύος και νεκρός. Info: Το ποίημα είναι γραμμένο to 1865 από τον Walt Whitman (1819-1892) έναν από τους σημαντικότερους Αμερικανούς ποιητές και συγγραφείς και είναι αφιερωμένο στο θάνατο του Αβραάμ Λίνκολν. Μετάφραση: Αννυ Λιγνού. Μέρος του ποιήματος πρωτοακούσαμε στην ταινία Ο Κύκλος Των Χαμένων Ποιητών (1989). Το παραθέτουμε στη μνήμη του ηθοποιού Robin Williams ο οποίος πρωταγωνιστούσε. Ο Ρόμπιν Ουίλιαμς ήταν ένας Αμερικανός ηθοποιός και σταντ απ κωμικός. Γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου 1951 στo Σικάγο και πέθανε στις 11 Αυγούστου 2014 στο Σαν Φρανσίσκο. Έγινε γνωστός από το ρόλο του εξωγήινου Μορκ στην τηλεοπτική σειρά Μορκ Μίντι (1978-1982) και χάραξε μια επιτυχημένη καριέρα τόσο στην σταντ απ κωμωδία στα όρθια όσο και ως κινηματογραφικός ηθοποιός. Πρωταγωνίστησε τόσο σε ταινίες με ευρεία αποδοχή από τους κριτικούς, όπως οι Ο κατά Γκαρπ κόσμος (The world according to Garp), Καλημέρα Βιετνάμ (Good Morning Vietnam, 1987), Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών (1989), Ξυπνήματα (1990) Ο Βασιλιάς της Μοναξιάς (The Fisher King, 1991) και Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (1997) όσο και σε εισπρακτικές επιτυχίες όπως οι Ποπάυ (1980), Χουκ (1991), Αλαντίν (1992), Η (http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Η_κυρία_Ντάουτφαϊρ action=edit redlink=1) κυρία Ντάουτφαϊρ (1993), Τζουμάντζι (1995), Το Κλουβί με τις Τρελές (1996) Μια Νύχτα στο Μουσείο (2006) και Χάπι Φιτ (2006). Είχε βραβευτεί με Όσκαρ Β' ανδρικού ρόλου το 1997 για την ταινία Ο Ξεχωριστός Γουίλ Χάντινγκ (Good Will Hunting) ενώ είχε προταθεί τρεις φορές για βραβείο όσκαρ Α' ανδρικού ρόλου. Είχε επίσης βραβευθεί με δύο βραβεία Έμμυ, τέσσερεις Χρυσές Σφαίρες, δύο βραβεία Σωματείου Ηθοποιών και τέσσερα βραβεία Γκράμι. (Πληροφορίες βιογραφίας από τη Wikipedia). Φωτογραφία: Eva Rinaldi www.e-fungus.gr  Τρίτη, 12 Αύγουστος 2014 00:00
Η κρητική καταγωγή των Παλαιστινίων! » Από τον ΣΤΕΦΑΝΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ «Εμείς οι Παλαιστίνιοι καταγόμαστε από την Κρήτη. Φύγαμε από την Κρήτη και πήγαμε στην Παλαιστίνη. Ξαναγυρίσαμε στην Κρήτη και ξαναφύγαμε από την Κρήτη και ξαναπήγαμε και εγκατασταθήκαμε μονίμως στην Παλαιστίνη…» (Γιασέρ Αραφάτ, Αθήνα 15 Δεκεμβρίου 1981[1]) Το ζήτημα της καταγωγής του σύγχρονου παλαιστινιακού έθνους έχει απασχολήσει κατά καιρούς πλήθος ερευνητών. Οι ίδιοι αραβόφωνοι και στην πλειοψηφία τους μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα, με μεγάλο ποσοστό Ορθοδόξων μεταξύ τους, είθισται να θεωρούνται αραβικός λαός. Ωστόσο, σήμερα πλέον η συντριπτική πλειοψηφία των ειδικών επιστημόνων συμφωνούν, ότι τουλάχιστον οι αρχαίοι Παλαιστίνιοι, οι Φιλισταίοι, ήταν κρητικής καταγωγής Πελασγοί, οι οποίοι σε πανάρχαια εποχή αποίκισαν τις ακτές της Μέσης Ανατολής. Αλλά και στους αιώνες που ακολούθησαν η ελληνική παρουσία στην περιοχή ενισχύθηκε σημαντικά ιδίως κατά τα ελληνιστικά χρόνια, όταν ο ελληνικός πληθυσμός της Παλαιστίνης έφθασε να είναι το κυρίαρχο στοιχείο της περιοχής. Αυτοί οι πληθυσμοί, πελασγικοί και ελληνικοί, άρχισαν να φθίνουν τα πρώτα χρόνια του μεσαίωνα εξαιτίας των βίαιων εκχριστιανισμών τους από το ρωμαιοχριστιανικό κράτος. Η ελληνική γλώσσα έπαψε να μιλιέται ιδίως μετά την εξάπλωση του Ισλάμ και την προσχώρηση των λαών αυτών στη νέα θρησκεία σε μία απέλπιδα προσπάθεια να απαλλαγούν από τη ρωμαιοχριστιανική καταπίεση. Σήμερα μετά βεβαιότητας μπορούμε να ισχυριστούμε ότι αν και η ελληνική συνείδηση σε συντριπτικό βαθμό έχει χαθεί διατηρείται όμως η θολή ανάμνηση της αιγιακής συγγένειας, ενώ η παλαιστινιακή διανόηση έχει επαναφέρει το ζήτημα της κρητικής-πελασγικής και ελληνικής καταγωγής όχι μόνο για λόγους αυτογνωσίας των ίδιων των Παλαιστίνιων αλλά και σε μία προσπάθεια γεφύρωσης του λαού αυτού με τη Δύση, με τρόπο τέτοιο όμως που να μη διαρρηγνύονται και οι έτερες συγγένειες με τον αραβικό κόσμο. Βεβαίως το ζήτημα της καταγωγής του παλαιστινιακού έθνους που θα εξετάσουμε παρακάτω δεν πρέπει να θεωρηθεί ως μία προσπάθεια να δικαιολογήσει τους φανατικούς ισλαμιστές που δρουν στους κόλπους του λαού αυτού, οι οποίοι με μεθόδους και ιδεοληψίες αλλότριες ως προς την ελληνική κοσμοθέαση επιχειρούν όχι τόσο την εθνική αποκατάσταση του παλαιστινιακού λαού, αλλά την επιβολή θεοκρατικού καθεστώτος κινούμενοι από αίτια φονταμενταλιστικά. Οι ισλαμικές οργανώσεις που στέλνουν στο θάνατο νέους μαχητές υποσχόμενες μεταθανάτιες απολαύσεις στον παράδεισο του Αλλάχ δεν μπορούν να έχουν καμία σχέση με την ελληνική σκέψη που προτάσσει το «αμύνεσθαι περί πάτρις». Ο δρόμος του μουσουλμάνου μάρτυρα είναι εκ διαμέτρου αντίθετος με τον ελληνικό δρόμο του ήρωα. Η αντίσταση για την ελευθερία και την πατρίδα που διδάσκει ο Ελληνισμός δεν πρέπει να συγχέεται με τη θυσία στο όνομα του Θεού, τόσο για λόγους ιδεολογικούς όσο και για λόγους Ήθους. Διότι, αληθινά γενναίος δεν μπορεί να θεωρηθεί αυτός που θυσιάζεται προσδοκώντας ως ανταμοιβή έναν καλύτερο μεταθανάτιο κόσμο με τον ίδιο πρωταγωνιστή στην αιώνια ευδαιμονία, αλλά εκείνος που θυσιάζεται για χάρη των συμπολιτών του, επιδιώκοντας για όσους αφήνει έναν καλύτερο επίγειο κόσμο, του οποίου τα αγαθά δεν θα γευτεί ο ίδιος διότι θα είναι απών. Οι Φιλισταίοι άποικοι των ΚρητικώνΞεκινώντας από τις ίδιες τις εβραϊκές πηγές εισπράττουμε τη διαβεβαίωση, ότι οι Φιλισταίοι είναι κρητικής καταγωγής. Οι προφήτες της «Παλαιάς Διαθήκης» αναφέρουν: «Δια τούτο τάδε λέγει Κύριος. ιδού εγώ εκτείνω την χείρα μου επί τους αλλοφύλους και εξολοθρεύσω Κρήτας και απολώ τους καταλοίπους την παραλίαν× και ποιήσω εν αυτοίς εκδικήσεις μεγάλας, και επιγνώσονται διότι εγώ Κύριος εν τω δούναι την εκδίκησίν μου επ’ αυτούς» [μετ.: «Ο Κύριος δια τούτο λέγει αυτά. Κοίταξε εγώ εκτείνω (απλώνω) την τιμωρό χείρα μου κατά των αλλοφύλων και θα καταστρέψω τους Κρήτες και όλους τους κατοίκους των παράλιων. Θα τιμωρήσω αυτούς σκληρά και έτσι θα μάθουν, ότι εγώ είμαι ο Κύριος, όταν επιφέρω την εκδίκηση μου κατ’ αυτών»] («Προφήτης Ιεζεκιήλ», κε΄. ιστ΄-ιζ΄). «Διότι Γάζα διηρπασμένη έσται, και Ασκαλών εις αφανισμόν, και Άζωτος και Ακκαρών εκριζωθήσεται. Ουαί οι κατοικούντες το σχοίνισμα της θαλάσσης, πάροικοι Κρητών. λόγος Κυρίου εφ’ υμάς, Χαναάν γη αλλοφύλων, και απολώ υμάς εκ κατοικίας. Και έσται Κρήτη νομή ποιμνίων και μάνδρα προβάτων. Και έσται το σχοίνισμα της θαλάσσης τοις καταλοίποις οίκου Ιούδα× επ’ αυτούς νεμήσονται εν τοις οίκοις Ασκάλωνος, δείλης καταλύσουσιν από προσώπου υιών Ιούδα, ότι επέσκεπται αυτούς Κύριος ο Θεός αυτών, και αποτρέψει την αιχμαλωσίαν αυτών» [μετ.: «Διότι η Γάζα θα λεηλατηθεί, η Ασκαλών θα εξαφανιστεί, η Άζωτος στο καταμεσήμερο θα εξαφανισθεί από προσώπου της γης και η Ακκαρών θα εκριζωθεί. Αλίμονο σε αυτούς που κατοικούν τα παράλια (της Παλαιστίνης), τους απογόνους τούτους των Κρητών αποίκων. Ο λόγος του Κυρίου στρέφεται εναντίον σου, ω Χαναάν και συ χώρα των αλλοφύλων: Θα καταστρέψω εσάς και τις κατοικίες σας. Έτσι κι αλλιώς η Κρήτη θα γίνει τόπος βοσκής προβάτων και ποιμνιοστάσιο. Τα παράλια (της Παλαιστίνης) θα περιέλθουν στους Ιουδαίους, οι οποίοι επέστρεψαν από την αιχμαλωσία. Οι Ιουδαίοι θα βοσκήσουν τα πρόβατα τους εκεί, όπου πριν οι οικίες της Ασκάλωνος. Κατά το δειλινό θα διαλυθούν (οι Φιλισταίοι) ενώπιον των Ιουδαίων. Αυτό θα γίνει γιατί ο Κύριος ο θεός τους τούς επισκέφθηκε και θα τους γυρίσει από την αιχμαλωσία τους»] («Προφήτης Σοφονίας», β΄. δ΄-ζ΄). Εκτός από την εβραϊκή μαρτυρία, ότι οι Φιλισταίοι ήταν άποικοι Κρητών, ο αναγνώστης μένει άφωνος μπροστά στη μακάβρια επικαιρότητα των βιβλικών απειλών και εξαγγελιών. Σαν να γράφτηκαν σήμερα για να περιγράψουν τις πρόσφατες σφαγές εις βάρος Παλαιστινίων στη Γάζα από τον ισραηλινό στρατό. Στις παραπάνω αναφορές της «Βίβλου» και η αρχαία ελληνική γραμματεία συμφωνεί, ότι δηλαδή οι Κρήτες είχαν αποικίσει σε πανάρχαια εποχή την Παλαιστίνη. Συγκεκριμένα ο Σαρπηδών, αδελφός του Μίνωα, συγκρούστηκε μαζί του για το θρόνο της Κρήτης. Ηττήθηκε και ακολουθούμενος από τους οπαδούς του απέπλευσε προς τη Μέση Ανατολή. Φθάνοντας εκεί έγινε βασιλιάς των Σολύμων (μετέπειτα Ιεροσολύμων): «Όταν τα παιδιά της Ευρώπης, ο Σαρπηδόνας και ο Μίνωας μάλωσαν για τη βασιλεία και επικράτησε ο Μίνωας, ο Σαρπηδόνας έφυγε μαζί με τους συντρόφους του. Οι εξόριστοι έφθασαν στην Μιλυάδα της Ασίας, όπου σήμερα κατοικούν οι Λύκιοι. Τότε λεγόταν Μιλυάδα και οι Μιλύες λέγονταν Σόλυμοι. Βασιλιάς ήταν ο Σαρπηδόνας...» (Ηρόδοτος, Κλειώ, Βιβλίο Α΄, 173). Τον Ηρόδοτο επιβεβαιώνει και ο Ιουδαίος ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος:«Επειδή, επί της εποχής του Αβραάμ του προγόνου μας, η πόλη λεγόταν Σόλυμα. Πολλοί λένε ότι και ο Όμηρος την αποκαλεί Σόλυμα. Την δε προσωνυμία «Ιερό» οι Εβραίοι έβαλαν αργότερα. Ήταν κατά την εποχή που με τη στρατιά του Ιησού κατά των Χαναναίων και του πολέμου, κατά τον οποίο οι Χαναναίοι κράτησαν (την πόλη), που (ο Ιησούς) κατένειμε στους Εβραίους, οι οποίοι όμως δεν κατάφεραν να διώξουν (τους Χαναναίους) από τα Ιεροσόλυμα, μέχρι που την πολιόρκησε ο Δαυίδ...» (Ιώσηπος, «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία», Ζ, 3. 10-25). Μάλιστα ο Ιώσηπος θεωρώντας τα Σόλυμα πόλη Χαναναίων, δηλαδή Φιλισταίων, δίνει σε συνδυασμό με τον Ηρόδοτο μία ακόμη απόδειξη ότι οι Φιλισταίοι ήταν κρητικής καταγωγής. Η επιστήμη επιβεβαιώνει την κρητική καταγωγή των ΦιλισταίωνΕκτός όμως από τα αρχαία κείμενα και η επιστημονική έρευνα έρχεται με τη σειρά της να επιβεβαιώσει την κρητική καταγωγή των Φιλισταίων. Ο Ι. Α. Παπαποστόλου (Έφορος Αρχαιοτήτων) αναφέρει κρητική διείσδυση στη Μέση Ανατολή μέχρι και τη Συρία: «Η εγκατάσταση στην Ουγκαρίτ[2] (Ugarit) της Συρίας θεωρείται επίσης μινωική».[3]Ο Γεώργιος Τσορμπάτζης[4] αναφερόμενος στα ευρήματα που προέκυψαν από τις ανασκαφές στη γη της Παλαιστίνης στις αρχές του 20ου αιώνα, σημειώνει ότι από αυτά προκύπτει πως οι Φιλισταίοι κατάγονται από την Κρήτη: «Οι Φιλισταίοι ήσαν Έλληνες, Κρήτες ιδία, αποικήσαντες εις Παλαιστίνην κατά το 1500 ή 1800 π.Χ., ήτοι επί της εποχής του Μυκηναϊκού πολιτισμού. Παρά την Βηθλεέμ ευρέθη μία των κυριωτέρων πόλεων ή η Μητρόπολις ίσως των Φιλισταίων εκτισμένη επί ερειπίων ετέρας πόλεως των αρχαίων ιθαγενών Χαναναίων ηττηθέντων προφανώς υπ’ εκείνων. Τα εν τοις τάφοις Φιλισταίων ευρεθέντα χαλκά ή αργυρά κοσμήματα και πήλινα αγγεία προδίδουν αριδήλως την Μυκηναϊκήν τέχνην των, αντιθέτως προς τα εν τοις συγχρόνοις εβραϊκοίς τάφοις ευρήματα πάντα ευτελούς και πρωτογόνου σχεδόν νεολιθικής εποχής, ενώ και τα οστά των τάφων Φιλισταίων καταδεικνύουν ομοίως την ανθρωπολογικήν διαφοράν της φυλής. (…) Περί των ανωτέρω ιστορικών αληθειών φαίνονται ομοφωνούντες πάντες οι εν Παλαιστίνη ειδικώς ασχολούμενοι αρχαιοδίφαι, εν οις και οι σοφοί Γάλλοι Μοναχοί του τάγματος των Δομινικανών…». Ο αρχαιολόγος Δημήτριος Γαρουφαλής[5] σε άρθρο του με τίτλο «Γολιάθ ο Φιλισταίος – Ένας Αιγαίος Πολεμιστής στην Παλαιστίνη του 1000 π.Χ.» [6], σημειώνει: «Γύρω στο 1175 π.Χ. οι Φιλισταίοι (Φιλιστιείμ της Παλαιάς Διαθήκης), οι «Puleseta» [p-l-s-t-] των αιγυπτιακών πηγών, πιθανότατα αιγαιακής (μινωικής;) καταγωγής, οπλισμένοι με τα πιο σύγχρονα μέσα και ικανότατοι πολεμιστές αλλά και γνώστες της πυροτεχνολογίας και της μεταλλοτεχνίας, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή που ονομάστηκε από αυτούς Παλαιστίνη. Σύμφωνα με τη βιβλική παράδοση, οι Φιλισταίοι οργανώθηκαν σε μια χαλαρή ομοσπονδία που αποτελείτο από πέντε πόλεις: τη Γάζα, την Ασκαλών(α), την Άζωτο, τη Γαθ και την Εκρών. (…) «…ο Γολιάθ χαρακτηρίζεται ως "απερίτμητος" (χωρίς περιτομή), άρα δεν ήταν σημιτικής καταγωγής. Αυτή η μορφή[7] μοιάζει εκπληκτικά σαν να έχει ξεπηδήσει μέσα από την «Ιλιάδα» του Ομήρου. Ο Γολιάθ μπορεί θαυμάσια να είχε πολεμήσει στις τάξεις των Αχαιών Ελλήνων ή των Τρώων έξω από τα τείχη της θρυλικής πόλης. (…) «Αρκεί ωστόσο να ενθυμηθεί κανείς την αρχική πατρίδα των «Λαών της Θάλασσας» (την Ελλάδα και το Αιγαίο), μερικοί από τους οποίους εγκαταστάθηκαν στη Φιλισταία, για να λυθεί κάθε μυστήριο σχετικά με την παρουσία ενός τέτοιου στρατιώτη στην Παλαιστίνη». Οι απόψεις στο διαδίκτυο: Μία απλή περιπλάνηση στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις στο διαδίκτυο, οι οποίες ασχολούνται με το ζήτημα της καταγωγής των Φιλισταίων, αρκεί να αποδείξει και στον πλέον δύσπιστο αναγνώστη, ότι είναι κοινώς αποδεκτό, ότι οι Φιλισταίοι έχουν προέλευση από την Κρήτη. Σημειώσαμε μερικά ενδεικτικά αποσπάσματα και σας τα παραθέτουμε: «…νέοι εισβολείς εμφανίστηκαν: οι Εβραίοι, σημιτικές φυλές προερχόμενες από την Μεσοποταμία και οι Φιλισταίοι (από τους οποίους πήρε η χώρα το όνομα της), ένας αγαιακός λαός…» (http://www.palestinehistory.com/ (http://www.palestinehistory.com/), συντάκτης Esam Shashaa-Παλαιστίνιος που κατοικεί στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα). «Οι Φιλισταίοι ήταν ένα παρακλάδι των «Λαών της Θάλασσας», οι οποίοι μεταξύ του 13ου και 12ου αιώνα π.Χ. ήρθαν από το Αιγαίο. Ο προφήτης Amos (9:7) τους συνδέει με τη χώρα Caphtor (Κρήτη;)» (ww2.auckland.ac.nz/acte/pmb/philistine.htm (ww2.auckland.ac.nz/acte/pmb/philistine.htm)). «Οι Φιλισταίοι παραδοσιακά, θεωρούνται ότι κατάγονται από την Κρήτη. Ήταν ένα τμήμα των «Λαών της Θάλασσας», οι οποίοι προερχόμενοι από το Αιγαίο μετακινήθηκαν στη νοτιανατολική Μεσόγειο» (http://www.phoenicia.org/ (http://www.phoenicia.org/)). «Οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν τίποτα να κάνουν με τους Φιλισταίους. Οι αληθινοί Παλαιστίνιοι ήταν οι αρχαίοι Φιλισταίοι. Οι Φιλισταίοι δεν ήταν Άραβες ή Μουσουλμάνοι και δεν ήταν απόγονοι του Ισμαήλ. Οι Φιλισταίοι ήταν οι αρχαίοι εχθροί των Ισραηλιτών κατά τα βιβλικά χρόνια. Ήρθαν στο Ισραήλ από την Ελλάδα στους βιβλικούς χρόνους» (http://www.jerusalemwatch.com/ (http://www.jerusalemwatch.com/), άγνωστος συντάκτης από φιλοϊσραηλινό site). «Οι Φιλισταίοι είναι ευρέως αποδεκτό, ότι απέπλευσαν για τη Χαναάν προερχόμενοι από το ελληνικό νησί Κρήτη, ή την περιοχή της Ανατολίας στη δυτική Τουρκία» (http://focusonjerusalem.com/ (http://focusonjerusalem.com/)). Παραπομπές:[1] Απόσπασμα από το λόγο του Παλαιστίνιου προέδρου Γιασέρ Αραφάτ, στις 15 Δεκεμβρίου του έτους 1981, στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» της Αθήνας κατά την τελετή ανακήρυξης του σε επίτιμο δημότη των Αθηνών από τον τότε δήμαρχο της πρωτεύουσας Δημήτρη Μπέη και το δημοτικό συμβούλιο της πόλης. (βλέπε και Ιωάννη Φουράκη «Η πρώτη Σύγκρουση Ελλήνων Εβραίων», τόμος β΄, σελίδα 246.[2] Ο Αριστείδης Κόλλιας έχει υποστηρίξει, ότι το όνομα Ουγκαρίτ προέρχεται από το ελληνικό «Ευαγορίτις», δηλαδή «πόλη των Ευαγοριδών» (ένθετο τεύχος στο περιοδικό «Τρίτο Μάτι», Απρίλιος 2001).[3] Ι. Α. Παπαποστόλου (Εφόρου Αρχαιοτήτων), «Κρήτη», σελίδα 22, εκδόσεις «Κλειώ», Αθήνα 1981.[4] Γεώργιος Α. Τσορμπάτζης, «ΗΩΣ ΤΗΣ ΕΒΡΑΪΚΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ», Αθήνα 1925.[5] Ο Δημήτριος Γαρουφαλής είναι αρχαιολόγος και διευθυντής σύνταξης του περιοδικού αρχαιολογικής έρευνας «CORPUS».[6] Περιοδικό «CORPUS», τεύχος 22, Δεκέμβριος 2000, σελίδα 98.[7] Ο αρθρογράφος αναφέρεται στην περιγραφή του Γολιάθ όπως αυτή υπάρχει στο κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης (Βασιλειών Α΄, 4-7). Info: Η παραπάνω μελέτη, έγινε από τον δημοσιογράφο Στέφανο Μυτιληναίο και την διαβάσαμε στο blog του ΑΝΤΙ-ΙΣΤΟΡΙΑ το οποίο αξίζει να επισκευθείτε. Την αναδημοσιεύουμε με την άδειά του. Σε όλα τα παραπάνω, εμείς να προσθέσουμε ότι εκτός από την προφανή ομοιότητα στην όψη νεαρών Παλαιστίνιων με νεαρούς Κρητικούς, στα Ανώγεια της Κρήτης υπάρχει περιοχή που λέγεται Παλαιστίνη και πολλοί κάτοικοι έχουν τα παρατσούκλια "Παλαιστίνιοι" και "Φιλισταίοι!". www.e-fungus.gr Παρασκευή, 08 Αύγουστος 2014 15:18
Μια πόλη στέκεται προσοχή σε ένδειξη σεβασμου »   Κάθε 1η Αυγούστου στις 5:00 μ.μ. σειρήνες ακούγονται σε όλη την πόλη της Βαρσοβίας, την πρωτεύουσα της Πολωνίας. Οι άνθρωποι σταματούν ό, τι κάνουν εκείνη τη στιγμή. Τα διερχόμενα αυτοκίνητα κοκκαλώνουν στη θέση τους και όλοι στέκονται προσοχή για να τιμήσουν τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στην Εξέγερση της Βαρσοβίας. Εναν ηρωικό αγώνα εναντίον των Ναζί που ξεκίνησε την 1η, Αυγούστου, 1944 και κράτησε 63 ολόκληρες μέρες. Η ιστοσελίδα http://warsawuprising.com/ (http://warsawuprising.com/) είναι αφιερωμένη σε αυτήν την περίοδο και μπορεί κανείς να αντλήσει σπάνια ιστορικά ντοκουμέντα. Εκείνο που μαζί με όλα τα άλλα προξενεί συγκίνηση, είναι μια αγγλική εκδοχή στην πρώτη σελίδα της λακωνικής ρήσης: “Ω ξειν', αγγέλλειν Λακεδαιμονίοιςότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι. ” www.e-fungus.gr (http://www.e-fungus.gr/) Δείτε το βίντεο, διάρκειας 1,31' λ. ykBTvP6ZX9s   Παρασκευή, 01 Αύγουστος 2014 00:00
Thibaud Leplat: «...δυο ομάδες έχουμε στην καρδιά μας. Τη μία γιατί είναι η δική μας. Την άλλη γιατί είναι η » Με τίτλο: La Grèce ou le sens du tragique (http://www.sofoot.com/la-grece-ou-le-sens-du-tragique-185819.html) (H Ελλάδα, ή, η Αίσθηση τουΤραγικού) ο Γάλλος αθλητικογράφος Thibaud Leplat περιγράφει μέσα από ένα δυνατό κείμενο κάποια ανεξήγητα, ανάμεικτα συναισθήματα για τους Ελληνες και τον τρόπο που αγωνίζονται, καταλήγοντας σε διθύραμβο. Το κείμενο γράφτηκε με αφορμή την νίκη της Εθνικής Ελλάδος επί της Εθνικής Ακτής Ελαφαντοστού στο πρόσφατο Μουντιάλ. Αξίζει να το διαβάσετε: *** H Ελλάδα, ή, η Αίσθηση τουΤραγικού «Σε κάθε μεγάλη διοργάνωση παίζεται το ίδιο έργο, οι Έλληνες δεν είναι ποτέ ανάμεσα στα φαβορί. Ωστόσο είναι από τους λίγους Ευρωπαίους που κατάφεραν να φτάσουν στις τελικές δύο οχτάδες. Τότε λοιπόν γιατί; Γιατί κανείς δεν αγαπά την Ελλάδα;Τώρα πρέπει να ζητήσουμε από τον αναγνώστη να περιπλανηθεί στη χώρα των ονείρων. Φανταστείτε ότι γνωρίζετε το αλφάβητό τους και τη γλώσσα τους που είναι οικείο το άκουσμά της —έχει τους συριγμούς των πορτογαλικών, τις αιχμηρότητες των γαλλικών, την ακρίβεια των γερμανικών. Κοιτάξτε τώρα τον κόσμο σαν να είχατε γεννηθεί σ’ ένα νησάκι της Μεσογείου. Ζείτε απέναντι στη Λιβύη και στην Τουρκία αλλά είσαστε η καρδιά της Ευρώπης, το συγκινησιακό της κέντρο. Έχετε επινοήσει όλα εκείνα τα πράγματα που αφήνουν αδιάφορους τους εμπόρους της παγκοσμιοποίησης αλλά αποτελούν τα θεμέλια της ανθρώπινης κοινότητας: το θέατρο, τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία, τους αγώνες. Κάποιοι τα βλέπουν αυτά αφ’ υψηλού όπως βλέπουν αφ’ υψηλού και τη μικρή, φτωχή ομαδούλα σας. Λένε και ξαναλένε ότι το μεγαλύτερο κατόρθωμα του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου τα τελευταία είκοσι χρόνια, το δικό σας κατόρθωμα στο Euro του 2004, ήταν ένα από τα περίεργα θλιβερά φαινόμενα της ιστορίας κι ότι το κοντέρ πρέπει να ξεκινήσει απ’ το μηδέν. Σίγουρα πήρατε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εκείνη τη χρονιά, νικήσατε τους καλύτερους, επιδείξατε μια μοναδική και απαράμιλλη ψυχραιμία. Σίγουρα. Αλλά θα προτιμούσαν να αρχειοθετήσουν αυτό το συμβάν κάτω από μια στοίβα αναμνήσεων ώστε να λησμονηθεί με την πιο συνειδητή μέθοδο αποσιώπησης. Ωστόσο νά που το βράδυ της Τρίτης μας δώσατε ένα μάθημα από κείνα που δεν ξεχνιούνται τόσο εύκολα. Σ’ αυτό το Μουντιάλ όπου οι αμυντικές πεντάδες είχαν αποκλείσει κάθε πιθανότητα θεαματικής ανδραγαθίας είχαμε ξεχάσει ότι ο ενθουσιασμός και η αυταπάρνηση μπορούν να κάνουν θαύματα. Τα ευρωπαϊκά έθνη πάτωσαν το ένα μετά το άλλο. Εκτός από την Ελλάδα. Και η Ελλάδα είμαστε εμείς.Ο Έλληνας Ζλάταν «Ο μεγαλύτερος κίνδυνος θέλει άντρες με καρδιά», έψαλε ο Πίνδαρος στους Ολυμπιόνικους. Και θέλει άντρες με ασυνήθιστα ονόματα. Η ομορφιά αυτής της ομάδας ξεκινάει από την ποιητική του ρόστερ: Σωκράτης Παπασταθόπουλος, Παναγιώτης Ταχτσίδης, Κώστας Κατσουράνης, Θεοφάνης Γκέκας μας θυμίζουν τους θρυλικούς Άγγελο Χαριστέα, Αντώνη Νικοπολίδη, Θόδωρο Ζαγοράκη, Ζήση Βρύζα. Φοράνε λοιπόν την ίδια άσπρη στολή με το γαλάζιο σταυρό στο στέρνο και ο Γιώργος Καραγκούνης είναι ακόμα εκεί για να κρατάει άσβηστη τη φλόγα των ηρώων του 2004. Δέκα χρόνια πέρασαν κι όμως, όπως τότε μισούσαν τον καταραμένο τον Χαριστέα και το προδοτικό του πρόσωπο, έτσι τώρα σε κανέναν δεν αρέσει ο Γιώργος Σαμαράς, αυτή η διαλυμένη φυσιογνωμία κι αυτό το στιλ να παίρνει την μπάλα με ατσαλοσύνη και να την ξαποστέλνει πάντα με τη χάρη μιας κίνησης όχι πολύ όμορφης, αλλά που ήταν στη δεδομένη στιγμή η μόνη σωστή κίνηση για να αιφνιδιαστεί ο αντίπαλος. Στον Σαμαρά δεν ξέρεις αν πρέπει να επαινέσεις τον μεγάλο τεχνίτη που κατεβάζει μια μπάλα απ’ τον ουρανό ή τον μεγάλο κομπογιαννίτη που έχει για ταλέντο την τύχη και την ευκαιρία. Μαζί με τους Πίπο Ιντζάγκι, Νταβόρ Σούκερ ή Μίροσλαβ Κλόζε αποτελούν μια μυστική αδελφότητα παικτών που είναι θύματα της μορφής τους, της φυσιογνωμίας τους. Αν είχε λίγη φινέτσα παραπάνω, θα μπορούσες να τον θεωρήσεις τον Έλληνα Ζλάταν ή ένα είδος μελαχρινού γενειοφόρου Έντιν Τζέκο. Έχει όμως πολύ ψηλά κανιά, πολύ φαρδιά πλάτη και λαιμό υπερβολικά άκαμπτο όταν τρέχει ώστε να τολμήσει κανείς να του αποδώσει την παραμικρή κομψότητα. Ο Σαμαράς είναι σταρ στην Celtic και η φανέλα νούμερο 7 στην Εθνική Ελλάδας. Τελεία και παύλα.Η σωστή ομάδαΥπάρχουν, όμως, ομάδες και παίκτες που η προσωπική τους δυναμική υπερβαίνει κατά πολύ τις ικανότητές τους στο παιχνίδι και το ταλέντο τους. Ακριβώς τότε, όταν λείπει το μπρίο, όταν υφίστασαι αγόγγυστα τις κόκκινες κάρτες, όταν σκοντάφτεις στα τείχη της άμυνας και στα μαρκαρίσματα από αντιπάλους με φονικά πρόσωπα, τότε ακριβώς βρίσκεις το ποδόσφαιρο που έπαιζες στη γειτονιά σου, πάνω στην άσφαλτο, που δε σταμάταγες παρά μόνο όταν έπεφτε το σκοτάδι, εκείνο το ποδόσφαιρο όπου πρέπει να μείνεις όρθιος κινδυνεύοντας να σε καταπατήσει ο πιο ψηλός ή ο πιο μεγάλος. Γιατί, λοιπόν, αφού μοιάζουμε τόσο πολύ με τους Έλληνες δεν αγαπάμε καθόλου τους Έλληνες στο ποδόσφαιρο; Ίσως γιατί μέσα στις λευκές τους στολές και σ΄αυτό τον τρόπο που νικάνε μόνο και μόνο γιατί δε θέλουν να πεθάνουν, σε αυτό το πείσμα να μην υποκύπτουν στη μόδα και να ζουν πάντα σε καθεστώς καθυστέρησης, βλέπουμε τον πιο αληθινό μας εαυτό, εμείς οι σωστοί. Η ελληνική ομάδα δε θα μας παρουσιάσει κάτι άξιο ζωηρού θαυμασμού ή επευφημίας. Και μόνο η παρουσία της εκφράζει για μας ένα είδος απειλής για τις άψογες διοργανώσεις μας. Αν κάποιες στιγμές οι άλλες ομάδες με τη χάρη μιας κίνησης, ενός γκολ ή μιας σφοδρής συγκίνησης μας κερνάνε ψίχουλα του απόλυτου ή σπίθες ιδιοφυΐας, η Ελλάδα από τη μεριά της δίνει πάντα αυτό μονάχα που υπόσχεται: την αδιαλλαξία και τη θυσία. Ποτέ δεν είχε άλλες φιλοδοξίες από μια μάχη δίχως έλεος. Δίχως κανένα έλεος για τους άλλους ούτε για τον εαυτό της. Ο θυμός του Σαμαρά Δύο τραυματισμοί στα είκοσι λεπτά, δύο δοκάρια οριζόντια, ένα κάθετο, η ισοφάριση από την Ακτή Ελεφαντοστού μέσα σε δέκα λεπτά από τη λήξη του αγώνα, μέσος όρος ηλικίας πάνω από 30 χρόνια: η Ελλάδα πήγαινε στα ίσα για αποκλεισμό. Επιτέλους, τι ανακούφιση. Όμως στο βάθος όλοι ξέραμε. Αυτό το παιχνίδι ήταν δικό τους, η Ελλάδα θα κέρδιζε. Έπρεπε να φτάσουμε στο τέλος, να ακουστεί το «ο κύβος ερρίφθη»! Ενορατικά είχαμε μαντέψει ότι οι συνθήκες αυτής της αναμέτρησης οδηγούσαν στην εποποιία και στην κάθαρση. Όπως στις ραψωδίες του Ομήρου οι θεοί συνεδρίαζαν εκτάκτως και ο Δίας απαιτούσε να μείνουν ουδέτεροι αλλά αυτοί τελικά δεν κατάφερναν να συγκρατηθούν και να μη λάβουν μέρος στη μεγαλειώδη σύρραξη ευνοώντας τους εκλεκτούς τους. Οι Έλληνες θα κέρδιζαν στο τέλος, το ξέραμε. Ένας από μηχανής θεός θα τους λυπόταν στο τέλος αυτής της σκληρής δοκιμασίας και θα κατέβαινε στο γήπεδο στο πλευρό τους. Ήταν ο Δίας. Έλαβε τη μορφή ενός σφυρίγματος. Τότε στο 93ο λεπτό ο Γιώργος Σαμαράς πήρε την μπάλα, την απίθωσε στο σημείο του πέναλτι και ακούμπησε τις παλάμες του στους γοφούς πριν εκτοξεύσει τη χαριστική βολή δίχως ίχνος δισταγμού. Ύστερα σχεδίασε με τα δάχτυλά του το σχήμα μιας καρδιάς για να υπενθυμίσει στο κοινό ότι οι άνθρωποι κερδίζουν τις νίκες κι όχι οι θεοί. Όσο κρατάει το Μουντιάλ έχουμε πάντα δυο ομάδες στην καρδιά μας. Τη μία γιατί είναι η δική μας. Την άλλη γιατί είναι η Ελλάδα». Thibaud Leplat   info: Το άρθρο του κ. Leplat στα γαλλικά, δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της SO FOOT βρίσκεται εδώ: http://www.sofoot.com/la-grece-ou-le-sens-du-tragique-185819.html (http://www.sofoot.com/la-grece-ou-le-sens-du-tragique-185819.html) Την μετάφραση βρήκαμε στην ιστοσελίδα του ΦΙΛΑΘΛΟΥ: http://www.filathlos.gr/component/k2/item/11076-gallos/11076-gallos www.e-fungus.gr Τετάρτη, 02 Ιούλιος 2014 14:57
Ελάτε να στείλουμε τον Jay στο ματς με την Κόστα Ρίκα! » Ο μικρός Σκωτσέζος φανατικός οπαδός της Celtic, Jay Beatty, μάς έγινε γνωστός από τον γύρο του θριάμβου για την κατάκτηση του πρωταθλήματος από την Σέλτικ, στην αγκαλιά του Γιώργου Σαμαρά. Από εκείνη την ημέρα, ο Jay έγινε ο πιο ένθερμος οπαδός του Γιώργου αλλά και της Εθνικής Ελλάδος! Ο μικρός Jay, είχε μεγάλη αγωνία για το τι θα συμβεί με το παιχνίδι της Ελλάδας ενάντια στην Ακτή Ελεφαντοστού, για το Μουντιάλ. Επειδή ο αγώνας ήταν αργά το βράδυ και ο Jay θα κοιμόταν εκείνη την ώρα, έβαλε τη μαμά του να του υποσχεθεί ότι θα γράψουν τον αγώνα σε βίντεο. Ηταν, όπως έλεγε, βέβαιος πως η Ελλάδα θα νικήσει και ότι θα σκοράρει και ο φίλος του ο Σαμαράς! Το πρωί, μόλις ξύπνησε, η πρώτη του δουλειά ήταν να μάθει πόσο ήρθε το ματς! Αμέσως μετά, φόρεσε τη μπλε φανέλα της Εθνικής Ελλάδος που έβαλε τους γονείς του να τού αγοράσουν και παρακολουθούσε όρθιος όλον τον αγώνα σχολιάζοντας! Οταν μπήκε το νικητήριο γκολ στις καθυστερήσεις οι πανηγυρισμοί του ήταν έξαλλοι! Μετά είδε τον αγώνα άλλες τρεις φορές! Η μαμά του, ανέβασε το βίντεο με τον μικρό μας οπαδό και συγκίνησε τόσο πολύ τους Ελληνες φιλάθλους που έφτιαξαν σελίδα προσπαθώντας να πείσουν την ΕΠΟ να στείλει τον Jay στην Βραζιλία για τον αγώνα της Εθνικής μας με την Κόστα Ρίκα, ώστε να παρακολουθήσει το ματς από κοντά! Η σελίδα στο Facebook O JAY PAEI Mundial έχει ήδη συγκεντρώσει χιλιάδες likes. Ασήμαντη λεπτομέρεια: Ο Jay πάσχει από σύνδρομο Down, κάτι που τόνισαν όλα τα μέσα και δεν βλέπουμε το λόγο. Αυτό που θέλουμε να τονίσουμε εμείς είναι ότι πρόκειται για ένα μικρό, χαριτωμένο και ένθερμο φίλαθλο, που δημιούργησε μια όμορφη φιλία με έναν αθλητή και αυτό έδωσε χαρά σε όλους. Αυτό είναι το πνεύμα και ο πραγματικός λόγος ύπαρξης του αθλητισμού. www.e-fungus.gr Παρακάτω το βίντεο με τους πανηγυρισμούς του μικρού, που ανέβασε η μαμά του:   Καινούργια νέα 26/6 Ηδη έγινε γνωστή η κίνηση για τον Jay και τόσο ο Σαμαράς όσο και η ΕΠΟ έχουν κάνει πρόσκληση στο παιδί να πάει με τον συνοδό του στην Βραζιλία! Τετάρτη, 25 Ιούνιος 2014 00:00

Σχετικά άρθρα:

Ανέβασέ το στο Facebook

Ο Μπορ και το βαρομετρο

  • PDF

Σε κάποιες εξετάσεις Φυσικής στο πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης τέθηκε το εξής ερώτημα:

"Περιγράψτε πώς μπορούμε να μετρήσουμε το ύψος ενός ουρανοξύστη χρησιμοποιώντας ένα βαρόμετρο".

Ένας φοιτητής απάντησε :

"Δένετε ένα μακρύ σπάγκο στο λαιμό του βαρόμετρου, τότε κατεβάζετε το βαρόμετρο από την ταράτσα στο έδαφος. Το μήκος του νήματος συν  το  μήκος του βαρομέτρου θα είναι ίσο με το ύψος του κτιρίου.

Αυτή η πρωτότυπη απάντηση, έκανε έξω φρενών τον εξεταστή έτσι  ώστε  ο  φοιτητής "κόπηκε" αμέσως.

Ο φοιτητής προσέφυγε στις αρχές του  πανεπιστημίου  διαμαρτυρόμενος ότι η απάντησή
του ήταν αναμφίβολα σωστή, και το πανεπιστήμιο όρισε έναν ανεξάρτητο εξεταστή να διερευνήσει την υπόθεση.

Ο διαιτητής αυτός έκρινε ότι η απάντηση ήταν πράγματι σωστή, αλλά δεν έδειχνε καμιά αξιοσημείωτη γνώση της φυσικής.

Για να διαλευκανθεί τελείως το θέμα αποφασίστηκε να καλέσουν το σπουδαστή και να του αφήσουν έξι λεπτά μέσα στα οποία αυτός έπρεπε να  δώσει μια  προφορική απάντηση που να δείχνει μια εξοικείωση με τη φυσική  σκέψη.

Για πέντε λεπτά αυτός παρέμεινε σιωπηλός, βυθισμένος σε σκέψεις. Ο εξεταστής του θύμισε ότι ο χρόνος τελείωνε, και ο σπουδαστής απάντησε ότι ήδη είχε στο μυαλό του αρκετές συναφείς απαντήσεις αλλά  δεν  μπορούσε να αποφασίσει ποια να χρησιμοποιήσει.

Στην προτροπή να βιαστεί, ο σπουδαστής απάντησε ως εξής:

"Κατ' αρχάς μπορείς να ανεβάσεις το βαρόμετρο στην κορυφή του ουρανοξύστη, να το αφήσεις να πέσει στο δρόμο και να μετρήσεις το χρόνο που κάνει να φτάσει στο έδαφος. Το ύψος του κτιρίου μπορεί  τότε να  βρεθεί από τον τύπο H=gt2/2. Αλλά αλλοίμονο στο βαρόμετρο.

"Ή αν  υπάρχει ηλιοφάνεια μπορείς να μετρήσεις το ύψος του βαρόμετρου, να το στήσεις όρθιο στο έδαφος και να μετρήσεις το μήκος της σκιάς του. Να  μετρήσεις ύστερα το μήκος της σκιάς του ουρανοξύστη, και τέλος  με  απλή  αριθμητική αναλογία να βρεις το πραγματικό ύψος του ουρανοξύστη.

"Αλλά αν θέλεις να κάνεις μια πραγματικά επιστημονική δουλειά, θα μπορούσες να δέσεις ένα μικρού μήκους νήμα στο βαρόμετρο και να το βάλεις σε ταλάντωση σαν εκκρεμές, πρώτα στο έδαφος και μετά στην ταράτσα του ουρανοξύστη. Το ύψος θα μπορούσε στη συνέχεια να βρεθεί μετρώντας και συγκρίνοντας τις δυο περιόδους οι οποίες είναι αντιστρόφως ανάλογες των τετραγωνικών ριζών των επιταχύνσεων της βαρύτητας, στο έδαφος και στο ύψος του ουρανοξύστη. Η επιτάχυνση της βαρύτητας εξαρτάται με τη σειρά της από το ύψος από την επιφάνεια της γης και συνεπώς γνωρίζοντας την επιτάχυνση της βαρύτητας στην ταράτσα βρίσκουμε το ύψος.

"Ή αν ο ουρανοξύστης διαθέτει μια εξωτερική σκάλα κινδύνου θα  ήταν  ευκολότερο να ανεβείς τη σκάλα και να βάλεις διαδοχικά σημάδια επαναλαμβάνοντας το μήκος του βαρόμετρου. Μετά να  προσθέσεις όλα αυτά τα μήκη.

" Αν απλώς βαριόσουν και ήθελες να χρησιμοποιήσεις το βαρόμετρο με ορθόδοξο τρόπο, μπορούσες να μετρήσεις την ατμοσφαιρική πίεση στην ταράτσα και στο έδαφος και να μετατρέψεις την διαφορά των milibars σε αντίστοιχη διαφορά σε μέτρα.

"Αλλά επειδή ως φοιτητές συνεχώς παροτρυνόμαστε να ασκούμε την ανεξαρτησία του μυαλού και να εφαρμόζουμε επιστημονικές μεθόδους, αναμφίβολα ο καλύτερος τρόπος θα ήταν, να χτυπήσουμε την πόρτα του θυρωρού και να του πούμε : "Αν θα σου άρεσε να έχεις ένα ωραίο καινούριο βαρόμετρο, θα σου χαρίσω αυτό αν μου πεις το ύψος του ουρανοξύστη".

Σ' αυτό πια το σημείο ο καθηγητής ρώτησε το φοιτητή αν ήξερε τη συμβατική λύση του προβλήματος. "Και βέβαια τη γνωρίζω", του απάντησε ο φοιτητής. "Απλώς βαρέθηκα στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο να μου λένε συνέχεια οι καθηγητές πώς θα πρέπει να σκέφτομαι".

Ο σπουδαστής αυτός ήταν ο NIELS BOHR ο μόνος Δανός που κέρδισε το βραβείο Nobel της Φυσικής.

Info:

Η ιστορία κυκλοφορεί σε διάφορες εκδοχές από το 1958. Οι περισσότεροι υποστηρίζουν ότι πρόκειται για αστικό μύθο ο οποίος κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα και στα έντυπα της εποχής. Άλλοι πάλι λένε ότι βασίζεται σε αληθινό γεγονός που το διηγήθηκε ο καθηγητής που έκανε την εξέταση. Όπως και να έχει, αποτελεί ένα διασκεδαστικό ανέκδοτο και μια παρότρυνση να σκεφτόμαστε έξω από το κουτί.

Την αφιερώνουμε στο Γιαννιό στη Γερμανία που έχει μπλέξει με τις φυσικοχημείες!

www.e-fungus.gr

Share


Show Other Articles Of This Author

Προσθήκη νέου σχολίου


Ανέβασέ το στο Facebook

Καλοί μου άνθρωποι!

Έχουμε 84 επισκέπτες συνδεδεμένους

Το συνολάκι μας:

22050898